หน้า: [1]
  พิมพ์  
ผู้เขียน หัวข้อ: สังฆานุกรหญิงในประวัติศาสตร์ Women deacons in history  (อ่าน 139 ครั้ง)
Petervich
Petervich - Peter Vich
Administrator
Hero Member
*****
กระทู้: 2037



ดูรายละเอียด เว็บไซต์ อีเมล์
« เมื่อ: ตุลาคม 08, 2018, 12:14:41 PM »

 ยิ้ม เจ๋ง ฮืม
                                                               สังฆานุกรหญิงในประวัติศาสตร์ Women deacons in history
Jun 1, 2016
by Gary Macy
[Gary Macy holds the John Nobili, SJ, Chair of Theology at Santa Clara University and directs the Graduate Program in Pastoral Ministries at the university.]


St. John the Baptist and St. Olympia the Deaconess, depicted in a 19th-century Russian Orthodox icon (Newscom/Fine Art Images/Heritage Images) นักบุญยวง บัปคิสต์ และนักบุญโอลิมเปียสังฆานุกรหญิง ภาพเขียนในศตวรรษที่ 19 เปํนนักบุญแบบอย่างของออรทอด๊อกรัสเซีย (ภาพมรดก/ภาพศีลป/นิวส์คอม)

This article appears in the Women deacons feature series. View the full series.

Pope Francis' call for a discussion of reestablishing women deacons in the church has understandably renewed interest in the history of women deacons. Three very important questions are being asked: เสียงเรียกร้องของโป๊บฟรังซิสให้มีการพิจารณาถกเถียงปรึกษาหารือกันในอันที่จะกลับสถาปนาสังฆานุกรหญิงในศาสนจักร ได้ทำให้เกิดความสนใจกลับมาใหม่ในประวัติศาสตร์ของสังฆานุกรหญิง  คำถามสำคัญมากสามข้อถูกนำมาใต่ถามดังนี้:

•   First, were there ever women deacons in the church? ข้อแรก เคยมีสังฆานุกรหญิงในศาสนจักรหรือ?
•   Second, if there were women deacons, what did they do? Was it the same as male deacons? ข้อสอง ถ้าเคยมีสังฆานุกรหญิง พวกเธอทำอะไร? เป็นอย่างเดียวกับสังฆานุกรชายหรือ?
•   Finally, and most urgently, was the ordination of women deacons an ordination to a major order, that of the diaconate, or was it merely a blessing establishing women in a minor order or role? ข้อสุดท้าย และเร่งด่วนที่สุด การบวชสังฆานุกรหญิงเป้นการบวชเพื่อเข้าสู่ศีลใหญ่ ซึ่งคือศีลสมณศักดิ์สังฆานุกร  หรือเป็นเพียงการอวยพรเพื่อสถาปนาผู้หญิงในศีลน้อยหรือบทบาทน้อย?

First, there is no question that there were women deacons in the past, both in the Eastern and in the Western churches. I refer to "women deacons" in this article, not "deaconesses." Though historical sources use diacona (women deacon) and diaconissa (deaconess) interchangeably, there were not two groups, only one. Using the one term removes any ambiguity. ประการแรก ไม่มีคำถามว่ามีสังฆานุกรหญิงในอดีต ทั้งนาสนจักรตะวันออกและศาสนจักรตะวันตก ฉันอ้างถึง “สังฆานุกรหญิง”ในบทความนี้ ไม่ใช่“deaconesses”หริอ”สตรีช่วยงานวัด”  แม้แหล่งข้อมูลทางประวัติศาสตร์ใช้ว่า diacona (deacon หญิง)และdiaconissa (deaconess – สตรีช่วยงานวัด) แทนกันได้ก็ตาม  ไม่มีเป็นสองกลุ่ม เป็นกลุ่มเดียวเท่านั้น  ดยใช้คำเดียวก็ขจัดความกำกวมใดๆได้.

That said, there is ample evidence for women deacons in Christian history. Starting with Phoebe, the only deacon named as such in Scripture, numerous references to women deacons appear in epigraphs, letters, chronicles and, most importantly, ordination rites for women deacons in the Western and Eastern churches. นั่นแหละที่พูดกัน มีประจักษ์พยานกว้างขวางเรื่องสังฆานุกรหญิงในประวัติศาสตร์คริสตชน  โดยเริ่มที่โฟเบ สังฆานุกรคนเดียวที่มีชื่อระบุในพระคัมภีร์  การอ้างอิงมากมายนับไม่ถ้วนถึงสังฆานุกรหญิงปรากฎในคำจารึกต่างๆ  จดหมาย บันทึกเหตุการณ์ และ ที่สำคัญที่สุด จารีตพิธีบวชสำหรับสังฆานุกรหญิงในศาสนจักรตะวันตกและตะวันออก.

Women deacons continue to exist in some Eastern Christian communities down to the present day. The existence of the order of women deacons in Christian tradition is not, and should not be, in dispute. สังฆานุกรหญิงยังดำรงค์อยู่ต่อเนื่องในชุมชนคริสตชนตะวันออกมาจนถึงปัจจุบัน  การดำรงค์อยู่ของคณะสังฆานุกรหญิงในขนบประเพณีคริสตชนไม่ และไม่ควรนำมาถกเถียงกัน.

What, then, did these women deacons do? Not surprisingly, they played different roles in different times and places. This is true of all of the orders in the church. Church structure has changed throughout history to meet to the needs of the time.ถ้าเช่นนั้น สังฆานุกรหญิงเหล่านี้ทำอะไร? ไม่น่าแปลกใจ  พวกเธอเล่นบทบาทแตกต่างกันในเวลาและสถานที่ต่างกัน  ข้อนี้จริงของทุกคณะในศาสนจักร  โครงสร้างศาสนจักรได้เปลี่ยนไปตลอดประวัติศาสตร์เพื่อให้เข้ากับความต้องการของเวลา.

The roles that all these women held in common seem to have been the reading of the Gospel, preaching and teaching. Some played liturgical roles, particularly in the East. These roles paralleled the roles played by male deacons and that is why, of course, the women were called deacons at all. One was not likely to call them deacons unless they did what deacons do. บทบาทที่ผู้หญิงเหล่านี้ทุกคนยึดถือเป็นปกติก็คือการอ่านพระวรสาร  การเทศน์และการสอน  บางคนเล่นบทบาททางพิธีกรรม เป็นต้นในตะวันออก  บทบาทเหล่านี้เคียงคู่ไปกับบทบาทที่สังฆานุกรชายมีบทบาท และนั่นก็คือว่าทำไม แน่นอน ผู้หญิงเหล่านั้นก็เลยถูกเรียกว่าสังฆานุกรไปด้วย  ที่คนไม่อยากเรียกพวกเธอว่าสังฆานุกรจนกว่าพวกเธอ ทำสิ่งที่สังฆานุกรทำ.

Apart from this, however, women deacons played different roles in the many different societies and time periods in which they existed. Some women deacons were married and had children; some were married, but had chaste marriages to male deacons; some were never married and were more like nuns today. อย่างไรก็ดี แยกจากเรื่องนี้ สังฆานุกรหญิงมีบทบาทที่แตกต่างกันในสังคมและช่วงเวลาที่แตกต่างกันที่พวกเธอดำรงค์อยู่  สังฆานุกรหญิงบางคนแต่งงานและมีบุตรแล้ว บางคนแต่งงานแต่แตงแบบถือบริสุทธิ์กับสังฆานุกรชาย  บางคนไม่ไม่เคยแต่งงานและทุกวันนี้ดูคล้ายกลุ่มชีมากกว่า.

This wide variety tells us something important. If women deacons are once again established in the Roman Catholic church, their role should depend on the needs of the church now, not on one of their earlier incarnations. ความแตกต่างกว้างนี้บอกเราอะไรบางอย่างที่สำคัญ  ถ้าสังฆานุกรหญิงถูกสถาปนาขึ้นอีกในศาสนจักรโรมันคาทอลิก  บทบาทของพวกเขาควรต้องลงลึกสู่ความจำเป็นของพระศาสนจักรปัจจุบัน ไม่เกี่ยวกับเรื่องหนึ่งเรื่องใดที่ทำตอนเริ่มกำเนิดพวกเขา.
If we wish to be traditional, we should do what our predecessors did, that is, provide an ecclesial structure and roles within that structure that best enable the Christian community to live the selfless life that the risen Lord empowers us to lead. This is what the Second Vatican Council (1962-65) did when it reestablished the permanent male diaconate. ถ้าเราประสงค์จะเป็นผู้ถือขนบประเพณี  เราควรทำสิ่งที่ผู้มาก่อนเราทำ นั่นคือ จัดทำโครงสร้างที่เกี่ยวกับวัดและบทบาทภายในโครงสร้างนั้น ที่ทำให้สามารถดีที่สุดที่ชุมชนคริสตชนมาใช้ชีวิตที่ไม่เห็นแก่ตัว ที่พระเจ้าผู้กลับคืนพระชนม์ชีพให้อำนาจพวกเรานำไป  นี้คือสิ่งที่สังคายนาวาติกันที่สอง (1962-65) ได้ทำเมื่อพวกเขาได้รื้อฟื้นสถานะสังฆานุกรถาวรชายขึ้นมาใหม่.

In short, the past does not and should not tell us what a re-established female diaconate should look like, beyond the obvious point that women deacons should do what all deacons do, provide service to community, preach and play certain liturgical functions. สั้นๆ อดีตไท่และไม่ควรบอกเราว่าสำนักสังฆานุกรหญิงที่ฟื้นฟูขึ้นมาใหมานั้นน่าจะมีรูปร่างหน้าตาอย่างไร  นอกเหนือจุดที่น่าสงสัยว่าสังฆานุกรหญิงควรทำสิ่งที่สังฆานุกรทั้งหลายทำ จัดบริการชุมชน  เทศน์สอนและทำหน้าที่ทางพิธีกรรมบางประการด้วย.

The thorniest question of all, of course, is whether women deacons in the past were considered part of the major order of the diaconate and so equivalent to the male deacons. The question is tricky because ordination itself was understood very differently in the first millennium of Christianity. แน่นอน คำถามที่เสียดแทงที่สุดกว่าหมดก็คือ สังฆานุกรหญิงในอดีตได้รับพิจารณาว่าเป็นส่วนหนึ่งของศีลใหญ่ของฐานันดรสังฆานุกร และดังนั้นก็เทียบเท่าสังฆานุกรชายอย่างนั้นหรือ?  คำถามเล่นแง่เพราะว่าการบวชเองเข้าใจว่าแตกต่างมากในสมัยพันปีแรกของคริสตศาสนา.

« แก้ไขครั้งสุดท้าย: ตุลาคม 08, 2018, 12:42:26 PM โดย Petervich » บันทึกการเข้า
Petervich
Petervich - Peter Vich
Administrator
Hero Member
*****
กระทู้: 2037



ดูรายละเอียด เว็บไซต์ อีเมล์
« ตอบ #1 เมื่อ: ตุลาคม 08, 2018, 12:18:39 PM »

 ยิ้ม เจ๋ง ฮืม

Ordination originally meant the selection of a member of a particular Christian community and installation of that member into a particular function within that community. Ordination did not give a person an irrevocable power that she or he could exercise anywhere. การบวชเริ่มแรกหมายถึงการคัดเลือกเอาสมาชิกของชุมชนครืสตชนพิเศษคนหนึ่ง และการแต่งตั้งสมาชิกคนนั้นให้เข้าสู่การทำหน้าที่พิเศษภายในชุมชนนั้น  การบวชมิได้ทำให้คนๆหนึ่งมีอำนาจที่เรียกคืนไม่ได้ที่เธอหรือเขาสามารถจะทำที่ไหนก็ได้.

Since there was no ontological difference between the different orders, the distinction between major and minor orders was simply not that important. Some jobs might be more important than others, but all were service to the local community. โดยที่ไม่มีความแตกต่างทางการอ้างถึงพระเจ้าระหว่างศีลต่างๆ  ความแตกต่างระหว่างศีลใหญ่และศีลน้อยปกติไม่ถือว่าสำคัญ  งานบางอย่างอาจจะสำคัญกว่าคนอื่น แต่งานทุกอย่างเป็นการรับใช้ชุมชนท้องถิ่นทั้งนั้น.

Perhaps the best one can do is look to see if women deacons were treated the same way in ordination ceremonies as male deacons were. บางที ที่ดีที่สุดที่คนหนึ่งสามารถทำได้ ก็คือมองเพื่อดูว่าสังฆานุกรหญิงได้รับการปฏิบ้ติต่อ ในทางเดียวกันในพิธีกรรมการบวชเช่นเดียวกับที่สังฆานุกรชายได้รับ.

The evidence from the ordination ceremonies of women deacons is helpful, but probably not going to settle the issue. First, because the ordination rites are often, but not always, somewhat different for male and female deacons. The most complete ordination rite for women deacons in the West, for instance, incorporates prayers and ceremonies from the consecration of a virgin into the ordination ceremony of female deacons. ประจักษ์พยานจากจารีตพิธีบวชสังฆานุกรหญิงช่วยได้มาก  แต่บางทีจะไม่สามารถจบเรื่องนี้ได้  ประการแรก เพราะว่าจารีตพิธีบวช บ่อยมากแต่มิใช่เสมอไป แตกต่างอะไรบางอย่างสำหรับสังฆานุกรชายและสังฆานุกรหญิง  จารีตพิธีบวชที่ครบครันที่สุดสำหรับสังฆานุกรหญิงในตะวันตก  เช่นตัวอย่าง  รวมเอาบทภาวนาและจารีตพิธี เริ่มจากการอภิเษกสาวพรหมจารีคนหนึ่ง เข้าสู่จารีตพิธีบวชสังฆานุกรหญิง.

On the other hand, the ordination, like that of a male deacon, is performed by the bishop at the altar during Mass, during which the bishop places the stole of a deacon (an orarium in Latin) on the shoulders of the woman deacon. อีกเรื่องหนึ่ง  การบวช เหมือนการบวชสังฆานุกรชาย ดำเนินการโดยพระสังฆราชที่พระแท่นระหว่างมิสซา  ระหว่างที่พระสังฆราชวางสโตลา (ลาติน = ararium) บนบ่าทั้งสองของสังฆานุกรหญิง.

In the Eastern rites, the similarities between the ordination of a male and female deacon are more striking. Both ordinations were held at the altar, not outside the altar area, as were the minor orders. The bishop placed his hands on the head of the candidate for the ordination and places the stole (orarium) around her neck in the same way as was done for the male deacons. ในจารีตตะวันออก ความคล้ายกันระหว่างการบวชสังฆานุกรชายและสังฆานุกรหญิงยิ่งน่าสังเกตุมาก การบวชทั้งสองแบบทำที่พระแท่นไม่ใช่นอกเขตพระแท่น เหมือนศีลน้อยทั้งหลาย  พระสังฆราชวางมือทั้งสองของเขาบนศีรษะผู้เข้ารับศีลบวช และวาง สโตลารอบคอของเธอในแบบเดียวกันกับที่ทำกับสังฆานุกรชาย.

Those who argue that women deacons were not a major order stress the fact the ordination rites are not the same. Those who argue that women deacons were a major order will stress the similarities between the rites for women and men. กลุ่มคนที่โต้แย้งว่าสังฆานุกรหญิงไม่อยู่ในศียใหญ่ ย้ำความจริงว่าจารีตพิธีบวชไม่ใช่อย่างเดียวกัน  ส่วนกลุมคนที่โต้แย้งว่าสังฆานุกรหญิงอยู่ในศีลใหญ่ จะเน้นความคล้ายกันระหว่างจารีตพิธีสำหรับหญิงและชาย.

On the whole, the arguments for the latter seem stronger, but again history will not solve this issue. Rather, history tells us that we can, if we wish, ordain women into the major order of the diaconate but, again, we are free, as were our foremothers and forefathers, to do what is best for the church as it exists now. เรื่องทั้งหมด การโต้แย้งเพื่อข้อสุดท้ายดูจะแรงกว่า  แต่นั่นแหละ ประวัติศาสตร์จะไม่แก้ไขเรื่องนี้ได้  น่าจะเป็นแบบนี้ ประวัติศาสตร์บอกเราว่า ถ้าเราประสงค์ เราสามารถบวชสตรีเข้าสู่ศีลใหญ่สังฆานุกร แต่ อีกนั่นแหละ เราเป็นอิสระ ประหนึ่งเป็นบรรพสตรีและบรรพบุรุษ ทำสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับศาสนาตามที่เป็นอยู่ขณะนี้.

To conclude, the most important lesson the history of women deacons offers the church as it considers their re-introduction is that the diversity of history should free us to choose what is best for the church now. Indeed, that is what real fidelity to tradition means and has always meant.
เพื่อสรุป  บทเรียนสำคัญที่สุดที่ประวัติศาสตร์สังฆานุกรหญิงเสนอให้ศาสนจักร โดยที่พิจารณาการนำเอาพวกเธอกลับมาก็คือ ว่า ความหลากหลายของประวัติศาสตร์ ควรจะทำให้เรามีอิสระที่จะเลือกสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับศาสนจักรปัจจุบันนี้  จริงแท้แน่นอน นั่นคือสิ่งที่ความสัตย์ซื่อที่แท้จริงต่อขนบประเพณี มีความหมาย และมีความหมายเสมอ.

[Gary Macy holds the John Nobili, SJ, Chair of Theology at Santa Clara University and directs the Graduate Program in Pastoral Ministries at the university.]

This story appeared in the June 3-15, 2016 print issue under the headline: Women deacons in history .

                                                                            Ad  Majorem  Dei  Gloriam
                                                                                    Alan  Petervich

บันทึกการเข้า
หน้า: [1]
  พิมพ์  
 
กระโดดไป: