หน้า: [1]
  พิมพ์  
ผู้เขียน หัวข้อ: การสำรวจกฎหมายของนครรัฐวาติกัน  (อ่าน 81 ครั้ง)
Petervich
Petervich - Peter Vich
Administrator
Hero Member
*****
กระทู้: 2037



ดูรายละเอียด เว็บไซต์ อีเมล์
« เมื่อ: พฤศจิกายน 29, 2018, 05:57:29 PM »

 ยิ้ม เจ๋ง ฮืม
                                                                                                  การสำรวจกฎหมายของนครรัฐวาติกัน
                                                                                       Researching the Law of the Vatican City State
By Stephen Young & Alison Shea
 
Stephen Young is a research librarian at the Judge Kathryn J. DuFour Law Library at The Catholic University of America in Washington, D.C. Young has written a number of articles and book chapters on legal research, particularly as it relates to the law of the United Kingdom.
 Alison Shea is a reference librarian at Leo T. Kissam Memorial Library at Fordham University School of Law in New York City. Shea obtained her J.D. and M.L.S. at The Catholic University of America.
 
This guide is an edited version of an article previously published at 99 Law Library Journal 589 (2007).
Alan Petervich – Vichitr Thongthua Updated and translated into Thai in November 2018
 
Published November 2007
Table of Contents สารบัญเนื้อหา
1. The Vatican City in a Nutshell นครวาติกันกล่าวโดยย่อ
2. Sources of Law แหล่งของกฎหมาย
3. The Government and Legal System of the Vatican City State  รัฐบาลและระบบกฎหมายของนครรัฐวาติกัน
4. The Vatican in International Relations  วาติกันในความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ
5. Survey Articles, Official Publications, & Additional Resources  สำรวจบทความ สิ่งพิมพ์ทางการและแหล่ง เพิ่มเติม

1. The Vatican City in a Nutshell นครวาติกันกล่าวโดยย่อ
 
The Vatican City State (VCS), an enclave of Rome and a sovereign monarchical-sacerdotal state comprising slightly less than nine hundred individuals, presents a difficult challenge for the legal researcher wishing to separate the affairs of the city state from those of the Catholic Church. The VCS is a distinct legal jurisdiction, but the inexorable intertwining of the Church—in the form of the Holy See—with the VCS only serves to obfuscate the jurisdictional boundaries that lie between church and city state.
นครรัฐวาติกัน (VCS) วงล้อมแห่งหนึ่งของกรุงโรมและเป็นรัฐสงฆ์แบบกษัตริย์ที่มีอธิปไตยแห่งหนึ่ง ประกอบด้วยเอกัตบุคคลน้อยกว่าเก้าร้อยคนเล็กน้อย เสนอคำท้าทายที่ยากอย่างหนึ่งสำหรับผู้เสาะหาทางกฎหมายที่ประสงค์จะแยกกิจการของรัฐนคร จากคนเหล่านั้นของศาสนจักรคาทอลิก  นคร VCS เป็นเขตอำนาจทางกฎหมายที่ต่างออกไป  แต่การพัวพันกันไม่ลดละของพระศาสนจักร—ในรูปแบบของสันตะสำนัก—กับนครรัฐวาติกัน เพียงทำให้ที่จะทำให้คลุมเครือยุ่งเหยิงเรื่องขอบเขตการบังคับใช้กฎหมาย ที่ใช้ระหว่างพระศาสนจักรและนครรัฐ
 
This article will explore the resources used in researching the laws of the VCS. The article begins by describing the founding of the city state in 1929 and analyzing the documents that comprise its constitution. This is followed by a description of the sources of law, the branches of government, and the treatment of the VCS in international law. The article concludes with a short bibliographic essay. Although the structure and governance of the Catholic Church is inevitably linked to the VCS through the Holy See, the focus of this article will be on the temporal aspects of the jurisdiction. As such, the Church laws embodied in canon law will only be discussed as they relate to the operations of the city state.
บทความนี้จะสำรวจตรวจสอบแหล่งที่ใช้ในการสำรวจกฎหมายของนครรัฐวาติกัน  บทความเริ่มโดยบรรยายการก่อตั้งนครรัฐในปี 1929 และวิเคราะห์เอกสารต่างๆที่ประกอบเป็นธรรมนูญของมัน  นี้ถูกตามด้วยการบรรยายของแหล่งของกฎหมาย สาขาของรัฐบาล และการปฏิบัติของ VCS ในกฎหมายนานาชาติ  บทความสรุปด้วยเรียงความรายชื่อเอกสารอ้างอิงสั้นๆ  แม้โครงสร้างและระบบการควบคุมของศาสนจักรคาทอลิกจะเชื่อมโยงอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้กับนครรัฐวาติกันผ่านทางสันตะสำนัก จุดรวมความสนใจของบทความนี้จะอยู่บนหลักเกณฑ์ทางโลกของการบังคับใช้กฎหมาย

2. Sources of law แหล่งของกฎหมาย
 
A. Lateran Treaty สนธิสัญญาลาเตรัน
    The VCS came into existence as a sovereign nation in 1929 with the signing of the Lateran Treaty between the Holy See and the Kingdom of Italy. The signing effectively ended the “Roman Question,” the decades old tension between the Catholic Church and the nation of Italy. Prior to the treaty, the relationship between the Church and the country was governed by the Law of Papal Guarantees, an Italian law that allowed the Pope a certain amount of autonomy within the borders of Italy.
 VCS เกิดมีขึ้นในฐานะชาติอธิปไตยชาติหนึ่งในปี 1929 ด้วยการลงนามในสนธิสัญญาลาเตรัน ระหว่างสันตะสำนักและราชอาณาจักรอิตาลี  การลงนามก่อให้เกิดผลสิ้นสุด “ปัญหาโรมัน” ที่เป็นความตึงเครียดเก่าแก่หลายทศวรรษ ระหว่างศาสนจักรคาทอลิกและชนชาติอิตาลี  ก่อนมีสนธิสัญญาความสัมพันธ์ระหว่างศาสนจักรและประเทศถูกปกครองโดยกฎหมายของการค้ำประกันสันตะปาปา  เป็นกฎหมายอิตาลีที่อนุญาตให้โป๊บมีอำนาจปกครองตนเองในปริมาณจำกัด ภายในพรมแดนของอิตาลี.
 
    The Lateran Treaty consisted of three separate documents spread over twenty-seven articles and four annexes: an agreement acknowledging the Vatican as an independent state, also known as the Treaty of Conciliation; a concordat on church state relations between the city state and Italy; and a financial convention liquidating the financial claims of the Holy See against Italy. In signing the treaty, Italy ceded 108.7 acres of Rome to the Holy See, thus creating the world’s smallest sovereign nation. At the signing, Pope Pius XI was represented by Cardinal Pietro Gasparri, papal secretary of state, while King Emanuel III was represented by Benito Mussolini, prime minister of Italy. The Lateran Treaty was incorporated into the Italian Constitution sixteen years later in 1947.
    สนธิสัญญาลาเตรันประกอบด้วยเอกสารแยกกันสามชุดครอบคลุมบทความยี่สิบเจ็ดบทและภาคผนวกสี่ตอน เป็นข้อตกลงที่ทำให้วาติกันรับรู้ในฐานะรัฐอิสระ  เป็นที่รู้จักกันว่าเป็นสนธิสัญญาปราณีประนอม  เป็นสนธิสัญญาทางไมตรีระหว่างวาติกันกับรัฐอื่นของอิตาลี  และเป็นการประชมตกลงทางการเงินที่ชำระสะสางหนี้สินทางการเงินของสันตะสำนักกับอิตาลี  ในการลงนามในสนธิสัญญา  อิตาลียอมยกพื้นที่108.7 เอเคอร์ของกรุงโรมให้กับสันตะสำนัก  ดังนั้นก็เกิดชาติอธิปไตยที่เล็กที่สุดของโลก  ในการลงนามในสัญญา  พระสันตะปาปาปีโอที่ Xl ส่งผู้แทนพระองค์ พระคาร์ดินัลปีเอโตร กาสปาร์รี เลขานุการแห่งรัฐสันตะปาปา  ขณะที่กษัตริย์เอมมานูแอลที่ lll มีตัวแทนคือเบนิโต มุสโสลินี นายกรัฐมนตรีของอิตาลี  สนธิสัญญาลาเตรันรวมเข้าไปในรัฐธรรมนูญอิตาลีสิบหกปีต่อมาในปี 1947”

    Following a lengthy deliberative process, the Lateran Treaty was substantially amended in 1984 with the signing of a concordat between the Holy See and the Republic of Italy. Although the status of the Vatican as a sovereign state was unaffected by the concordat, the document served to establish the independence of the Italian state from the Holy See, and thereby from the Catholic Church. The concordat was signed on February 18, 1984, and came into force on June 3, 1985.
    ตามกระบวนการที่สุขุมรอบคอบมาระยะหนึ่ง  สนธืสัญญาลาเตรันได้รับการแก้ไขทางเนื้อหาในปี 1984 ด้วยการลงนามของสัญาตกลงระหว่างสันตะสำนักและสาธารณรัฐอิตาลี  แม้สถานะของวาติกันในฐานะรัฐอธิปไตย ก็ไม่ถูกกระทบโดยสัญญาตกลงนี้  เอกสารที่รับใช้ในการสถาปนาความเป็นเอกราชของรัฐอิตาลีจากสันตะสำนัก  และ ดังนั้น จากศาสนจักรคาทอลิกด้วย  สนธิสัญญาข้อตกลงมีการลงนามในวันที่ 18 กุมภาพันธ์ ปี 1984 และมีผลบังคับใช้เมื่อวันที่ 3 มิถุนายน 1985.



 
บันทึกการเข้า
Petervich
Petervich - Peter Vich
Administrator
Hero Member
*****
กระทู้: 2037



ดูรายละเอียด เว็บไซต์ อีเมล์
« ตอบ #1 เมื่อ: พฤศจิกายน 29, 2018, 06:07:58 PM »

 ยิ้ม เจ๋ง ฮืม
B. The Constitutional Laws  กฎหมายตามรัฐธรรมนูญ
    On the same day that the Lateran Treaty was signed, the VCS adopted a constitution in the form of six constitutional (or fundamental) laws: Fundamental Law of the City of the Vatican; Law of the Source of Laws; Law on the Rights of Citizenship and Sojourn; Law on Administrative Organization; Law on Economic, Commercial, and Professional Organization; and Law of Public Security. Under the second of these laws, the sources of VCS law were comprised of the Codex Iuris Canonici (Canon Law Code), and “[t]he laws promulgated for the City of the Vatican by the Sovereign Pontiff or by any other authority delegated by him, as well as the regulations lawfully issued by the competent authority.” Article 3 of this law also allowed for the use of Italian law as well as provincial and municipal Roman law when they did not conflict with canon law, the rules of the Lateran Treaty (and, later, the 1984 Concordat),or divine law.
    ในวันเดียวกันกับที่มีการลงนามในสนธิสัญญาลาเตรัน  นครรัฐวาติกันได้รับเอารัฐธรรมนูญในรูปแบบของกฎหมายตามรัฐธรรมนูญ(หรือพื้นฐาน) คือ กฎหมายพื้นฐานของนครวาติกัน  กฎหมายของแหล่งของกฎหมายต่างๆ  กฎหมายว่าด้วยสิทธิความเป็นพลเมืองและการพักแรม  กฎหมายเกี่ยวกับองค์การบริหาร  กฎหมายว่าด้วยองค์การอาชีพ การพาณิย์และเศรษฐกิจ  และกฎหมายของความปลอดภัยสาธารณะ  ภายใต้ฉบับที่สองของกฎหมายเหล่านี้  แหล่งข้อมูลกฎหมาย VCS ประกอบด้วย Codex Juris Canonici (Canon Law Code – ประมวลกฎหมายพระศาสนจักร) และ “ กฎหมายที่ประกาศใช้เฉพาะนครรัฐวาติกันโดยสันตะปาปาผู้เป็นใหญ่หรือโดยผู้มีอำนาจอื่นที่ถูกตั้งแทนพระองค์  เช่นเดียวกับกฎข้อบังคับต่างๆที่ออกตามกฎหมายโดยผู้มีอำนาจเท่าเทียม” มาตรา3ของกฎหมายฉบับนี้ได้อนุญาตด้วยสำหรับการใช้กฎหมายอิตาลีเช่นเดียวกับกฎหมายโรมันที่เกี่ยวกับเทศบาลและเขตแขวง เมื่อไม่ขัดแย้งกับกฎหมายพระศาสนจักร กับกฎเกณฑ์ของสนธิสัญญาลาเตรัน (และต่อมาConcordat สนธิสัญญาระหว่างวาติกันกับประเทศใดๆว่าด้วยเรื่องของสงฆ์ 1984 หรือ กฎหมายพระเจ้า.
 
    Much of the Law of the Sources of the Law is devoted to synthesizing these three sources into a unified set of laws for the city state. Certain parts of Italian law are specifically mentioned in various articles of this law. These include the Italian Penal Code, Code of Penal Procedure, Civil Code, Code of Civil Procedure, and various national and local laws relating to public works, transportation, telecommunications, and health and sanitation.
    ส่วนใหญ่ของกฎหมายของแหล่งกฎหมาย ถูกอุทิศเพื่อการหาส่วนประกอบทางเคมีสามแหล่งนี้ ให้เป็นชุดกฎหมายสำหรับนครรัฐ  ส่วนแน่ๆของกฎหมายอิตาลีถูกระบุเป็นพิเศษในบทความต่างๆของกฎหมายนี้  กฎหมายเหล่านี้รวม ประมวลกฎหมายอาญาอิตาลี  ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา  ประมวลกฎหมายแพ่ง  ประมวลกฎหมายวืธีพิจารณาความแพ่ง  และกฎหมายท้องถิ่นและกฎหมายแห่งชาติต่างๆที่สัมพันธ์กับงานสาธารณะ การขนส่ง  การสื่อสารคมนาคมทางไกล และ สุขภาพและงานอนามัย.
 
    The constitutional laws were extensively revised in 2000 when an ad hoc legal commission was established by Pope John Paul II. The commission was charged with updating the Fundamental Law of the City of the Vatican so as to reflect modifications that had been made to the VCS’s legal system since 1929. The preamble to the new law describes the Pope as having “taken note of the need to give a systematic and organic form to the changes introduced by successive stages into the legal system of Vatican City State.” The new law, which took effect on February 22, 2001, is primarily devoted to prescribing the powers and duties of the VCS’s branches of government. From the perspective of the legal researcher, the new law more clearly delineates between the powers delegated to the legislative branch and those delegated to the executive branch. The civil judicial system remained largely unaffected by the new Fundamental Law, due in large part to recent reforms. In addition to the articles outlining the responsibilities of the various branches of government, there are articles devoted to topics such as security, labor disputes, amnesties and pardons, and the state flag.
    กฎหมายตามรัฐธรรมนูญได้รับการทบทวนอย่างกว้างขวางในปี 2000 เมื่อคณะกรรมการทางกฎหมายฉะเพาะกิจ ได้รับการสถาปนาโดยโป๊บยอห์นปอลที่ ll  คณะกรรมการได้รับหน้าที่ปรับให้ทันสมัยซึ่งกฎหมายพื้นฐานของนครวาติกัน เพื่อสะท้อนการปรับปรุงที่ได้ทำกับระบบกฎหมายของนครรัฐวาติกันตั้งแต่ปี 1929  บทความนำเบื้องต้นของกฎหมายใหม่บรรยายถึงสันตะปาปาที่ได้”ทำข้อสังเกตุของความต้องการที่จะให้รูปแบบส่วนประกอบและเป็นระบบต่อความเปลี่ยนแปลงที่ถูกนำเข้ามาโดยขั้นตอนต่อเนื่องเข้าสู่ระบบกฎหมายของนครรัฐวาติกัน“  กฎหมายใหม่ ซึ่งมีผลบังคับเมื่อวันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2001 ในชั้นแรกอุทิศเพื่อแสดงอำนาจและหน้าที่ของสาขารัฐบาลของนครรัฐวาติกัน  จากทัศนะของผู้สืบค้นหาทางกฎหมาย กฎหมายใหม่จำแนกแยกแยะอย่างชัดเจนมากกว่า ระหว่างพลังอำนาจที่มอบให้สาขาฝ่ายออกกฎหมายและคนเหล่านั้นที่ทำหน้าที่ตัวแทนสาขาของฝ่ายบริหาร  ระบบศาลพลเรือนยังคงไม่มีผลกระทบใหญ่หลวงโดยกฎหมายพื้นฐานใหม่  เนื่องในส่วนใหญ่ ถึงการฟื้นฟูเมื่อเร็วๆนี้    ในการเพิ่มเติมกับบทความที่ขีดเส้นแผนงานความรับผิดชอบของสาชาต่างๆของรัฐบาล  มีบทความที่อุทิศแก่เรื่องเช่น ความปลอดภัย  ความขัดแย้งของแรงงาน  การนิรโทษกรรมและการอภัยโทษ และธงของรัฐ.

C. Laws of the Supreme Pontiff  กฎหมายของพระสังฆราชสูงสุด
    The VCS is a unique entity in that the state’s monarch is also the spiritual leader of the Roman Catholic Church throughout the world. As the elected absolute temporal monarch of the state, the Pope has full legislative, executive, and judicial authority over the jurisdiction. The Pope delegates most of this authority to a variety of organs within the Vatican City, all of whose members may be appointed or removed at the discretion of the Pope. The powers and duties of these various organs are described in detail later in this article.
    นครรัฐวาติกันเป็นสิ่งลักษณะเฉพาะในนั้นกษัตริย์ผู้ครองรัฐ เป็นหัวหน้าของศาสนจักรโรมันคาทอลิกทั่วโลกด้วย.  ในฐานะกษัตริย์ผู้ครองรัฐในทางโลกเด็ดขาดที่ได้รับเลือก สันตะปาปามีอำนาจสูงสุดในการตรากฎหมาย บริหารรัฐและตุลาการเหนือเขตอำนาจศาล  โป๊บใช้อำนาจนี้มากที่สุดกับองค์กรต่างๆมากมายภายในนครวาติกัน  ซึ่งสมาชิกทั้งหมดขององค์กรเหล่านี้อาจได้รับแต่งตั้ง หรือ โยกย้ายได้แล้วแต่การพินิจพิเคราะห์ของโป๊บ  อำนาจและหน้าที่ของหน่วยงานต่างๆเหล่านี้ มีบรรยายรายละเอียดต่อไปในบทความนี้.
 
    In the absence of the Pope, as for instance following the death of Pope John Paul II on April 2, 2005, and the election of his successor, Pope Benedict XVI on April 19, 2005, the state is under the authority of the Sacred College of Cardinals. This body consists of all the cardinals in the Roman Catholic Church. Although it has the authority to administer and oversee the operations of the VCS, its actions during this time are reviewable by the incoming Pope.
    ในระหว่างการว่างไม่มีโป๊บ  เช่นตัวอย่างหลังการสิ้นพระชนม์ของโป๊บยอห์นปอลที่ ll เมื่อวันที่ 2 เมษายน 2005 และการเลือกผู้สืบต่อคือโป๊บเบเนดิกต์ที่ XVl เมื่อวันที่ 19 เมษายน 2005 รัฐอยู่ภายใต้อำนาจบริหารของคณะพระคาร์ดินัล  องค์กรนี้ประกอบด้วยพระคาร์ดินัลทั้งหมดในพระศาสนจักรโรมันคาทอลิก  แม้องค์กรนี้มีอำนาจที่จะบรืหารจัดการและดูแลกิจการของนครรัฐวาติกัน  การกระทำขององค์กรระหว่างเวลานี้คงต้องตรวจสอบได้โดยโป๊บที่กำลังได้รับเลือกเข้ามา.
 
    Laws of the Supreme Pontiff, either directly or through the delegated powers of one of the organs of the state, can take a variety of forms, including acts and regulations for the VCS, apostolic constitutions, and conventions and agreements with other states.
    กฎหมายของพระสังฆราชสูงสุด ทั้งโดยตรงหรืออาศัยอำนาจของผู้ที่ได้รับมอบหมายของหนึ่งในองค์กรของรัฐ สามารถกระทำในรูปแบบต่างๆ รวมทั้งพระราชบัญญัติและกฎรเบียบสำหรับนครรัฐวาติกัน  ธรรมนูญสันตะสำนักและการประชุมตกลงและข้อตกลงกับรัฐอื่นๆ.
 
D. The Code of Canon Law ประมวลกฎหมายพระศาสนจักร
    Often referred to by its Latin name, Codex Iuris Canonici, the Code of Canon Law is the codified representation of church theology in legal language. According to Pope John Paul II, the Code of Canon Law is “an expression of pontifical authority and therefore is invested with a primatial character.” He further stated that the Code is “the Church’s principal legislative document founded on the juridical-legislative heritage of revelation and tradition . . . an indispensable instrument to ensure order both in individual and social life, and also in the Church’s activity.”
    บ่อยมากที่อ้างถึงด้วยภาษาลาตินคือ Codex Iuris Canonici, ประมวลกฎหมายพระศาสนจักรเป็นการแสดงให้เห็นที่จักหวดหมู่ของเทววิทยาศาสนจักรในภาษากฎหมาย  ตามคำอธิบายของโป๊บยอห์นปอลที่ ll ประมวลกฎหมายพระศาสนจักรเป็น “การแสดงอำนาจสูงสุดของสันตะสำนัก และดังนั้นได้มีการลงทุนด้วยลักษณาการสูงเลิศ”    โป๊บยืนยันต่อไปอีกว่าประมวลนี้เป็น        ”เอกสารทางการออกกฎหมายหลักของพระศาสนจักร ที่ก่อตั้งบน
 
    The Code of Canon Law is incorporated into the legal system of the VCS by the 1929 Law of the Sources of the Law, one of the six constitutional laws of 1929. Article 11 of the Second Law specifically outlines areas that are regulated solely by canon law. These include marriage, prescription of ecclesiastical property, and gifts and legacies upon death.
    ประมวลกฎหมายพระศาสนจักรรวมเข้าอยู่ในระบบกฎหมายของนครรัฐวาติกันปี 1929  กฎหมายของแหล่งแห่งกฎหมาย หนึ่งของกฎหมายตามรัฐธรรมนูญหกฉบับของปี 1929  มาตรา ll ของกฎหมายฉบับที่สองวางขอบข่ายแนวทางเป็นพิเศษ ที่ควบคุมโดยกฎหมายพระศาสนจักรบับเดียวเท่านั้น  กฎหมายที่ว่ารวมการแต่งงาน การบรรยายระบุทรัพย์สินของพระศาสนจักร และสิ่งที่ได้และมรดกตกทอดที่ได้จากความตาย
 
E. Italian Law กฎหมายอิตาลี
    Under article 3 of the Law of the Sources of the Law, provision is made for the supplementary application of the “laws promulgated by the Kingdom of Italy.” Article 3 also calls for the application of “the general regulations and local regulations of the province and government of Rome.” Although secondary to the laws of the Supreme Pontiff and the Code of Canon Law, much of the work conducted by the judicial organs of the VCS is done through the application of Italian law. However, the constitutional laws take great care to ensure that Italian law is not applied in instances where it might conflict with pontifical or canon law.
    ภายใต้มาตรา 3 ของกฎหมายของแหล่งแห่งกฎหมาย  เงื่อนไขถูกกำหนดสำหรับการปรับใช้เสริมของ “กฎหมายต่างๆที่ประกาศใช้ในราชอาณาจักรอิตาลี”  มาตรา 3 ด้วย เรียกหาการใช้ “ระเบียบข้อบังคับทั่วไปและระเบียบข้อบังคับท้องถิ่นของแคว้นและรัฐบาลแห่งโรม” แม้จะเป็นระดับรองของกฎหมายของพระสงฆ์สูงสุด และ ประมวลกฎหมายพระศาสนจักร  งานส่วนใหญ่ปฏิบัติโดยองค์กรยุติธรรมของนครรัฐวาติกัน ก็ปฏิบัติผ่านการปรับใช้กฎหมายอิตาลี  อย่างไรก็ดี กฎหมายตามรัฐธรรมนูญได้ให้ความระมัดระวังอย่างสูงเพื่อทำให้มั่นใจได้ว่า กฎหมายอิตาลีจะไม่ถูกปรับใช้ในสถานการณ์ที่มันอาจเกิดขัดแย้งกับกฎหมายสันตะสำนักหรือกฎหมายพระศาสนจักร.
 
    Although a discussion of the Italian legal system is outside the scope of this article, it is still necessary to understand the relationship between the two legal systems. Not only has VCS law incorporated Italian law and adopted the same legal structure, it also permits Italian courts to prosecute certain criminal acts committed in the city state.
    แม้การโต้แย้งของระบบกฎหมายอิตาลีอยู่ภายนอกขอบข่ายบทความนี้ มันยังคงจำเป็นที่จะต้องเข้าใจความสัมพันธ์ระหว่างระบบกฎหมายสองระบบนี้  ไม่เพียงกฎหมายของนครรัฐวาติกันรวมเอากฎหมายอิตาลี และนำเอาโครงสร้างทางกฎหมายเดียวกันมาใช้  มันยังอนุญาตให้ศาลอิตาลีมาพิจารณาการกระทำผิดทางอาญาที่ทำในนครรัฐด้วย.
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: พฤศจิกายน 29, 2018, 06:09:37 PM โดย Petervich » บันทึกการเข้า
Petervich
Petervich - Peter Vich
Administrator
Hero Member
*****
กระทู้: 2037



ดูรายละเอียด เว็บไซต์ อีเมล์
« ตอบ #2 เมื่อ: พฤศจิกายน 29, 2018, 06:22:26 PM »

 ยิ้ม เจ๋ง ฮืม
3. The Government and Legal System of the Vatican City State   รัฐบาลและระบบกฎหมายของนครรัฐวาตืกัน
    The Holy See is a religious entity that does not occupy a temporal location; therefore, the VCS provides it with the territorial sovereignty necessary to guarantee it’s ability to operate as the juridical equivalent of other states. Consequently, the Holy See is the legal personality of the VCS which enters into treaties and sends and receives diplomatic representatives. While it is natural to assume that normal conventions of governmental structure apply to the structure of the VCS, it is important to note the differences and to isolate the activities of the VCS as a temporal body from the secular activities of the Holy See. This section examines the domestic legal system of the VCS and the branches of the city state’s government. It should be noted that the structure of the VCS system is not based on separation of the legislative, executive, and judicial powers of the governmental body, but for the purposes of this article it will be broken down into those components.
    สันตะสำนักเป็นสิ่งสถิตย์ทางศาสนาที่ไม่ยึดครองที่ตั้งชั่วคราว  ดังนั้น นครรัฐวาติกันจัดให้มันมีอำนาจอธิปไตยแห่งดินแดนที่จำเป็นในการค้ำประกันความสามารถของมันที่จะดำเนินการประหนึ่งเท่าเทียมทางกฎหมายของรัฐอื่นๆ  ผลที่ตามมา สันตะสำนักเป็นบุคลิกภาพทางกฎหมายของนครรัฐวาติกัน ซึ่งเข้าสู่สนธิสัญญาต่างๆ และส่งและรับตัวแทนทางการทูต  ขณะที่มันเป็นธรรมชาติที่จะถือเอาว่าการประชุมตกลงปกติของโครงสร้างรัฐบาล ปรับใช้โครงสร้างของนครรัฐวาติกัน  มันสำคัญที่จะตั้งข้อสังเกตุความแตกต่างและที่จะกันกิจกรรมของนครรัฐวาติกันในฐานะองค์กรชั่วคราว จากกิจกรรมทางโลกของสันตะสำนัก  บทนี้ตรวจตราระบบกฎหมายท้องที่ของนครรัฐวาติกันและกิ่งก้านสาขาของรัฐบาลของรัฐนคร  มันควรจะถูกสังเกตุว่าโครงสร้างของระบบนครรัฐวาติกัน มิได้วางพื้นฐานบนการแบ่งแยกของอำนาจออกกฎหมาย อำนาจบริหารและอำนาจตุลาการขององค์กรรัฐบาล  แต่สำหรับวัตถุประสงค์บทความนี้มันจะถูกแบ่งออกเป็นส่วนต่างๆเหล่านั้น
 
A. Legislative Matters เรื่องการออกกฎหมาย
    The legislative responsibilities granted to the Pope are delegated to the Pontifical Commission. The Pontifical Commission is composed of seven cardinals appointed by the Pope for a five-year term. The commission can seek the advice of the “Consulta,” a group of experts appointed by the Pope on any legislative matter, if further information on a topic is required.
    ความรับผิดชอบในการออกกฎหมายอนุมัติให้โป๊บมอบหมายแก่คณะกรรมการสันตะสำนัก  คณะกรรมการสันตะสำนักประกอบด้วยพระคาร์ดินัลเจ็ดองค์ แต่งตั้งโดยโป๊บโดยมีวาระห้าปี   คณะกรรมการสามารถแสวงหาคำแนะนำของ “Consulta”ซึ่งเป็นกลุ่มผู้เชี่ยวชวญที่ถูกแต่งตั้งโดยโป๊บว่าด้วยเรื่องการออกกฎหมายใดๆ ถ้าข้อมูลข่าวสารล่วงหน้าไกลกว่าในเรื่องนั้นๆเป็นที่ต้องการ.
 
    The legislation of the VCS is comprised of the laws and regulations of the State of the Vatican City, the Code of Canon Law, the Code of Civil Procedure, the apostolic constitutions, the Lateran Treaty and the conventions with other foreign states. As noted earlier, where these laws and regulations do not cover certain instances, the Vatican has recourse to Italian laws, to provincial regulations and to the municipal rules of the city of Rome.
    การบัญญัติกฎหมายของVCS ประกอบด้วยกฎหมายและระเบียบข้อบังคับต่างๆของนครรัฐวาติกัน เช่น ประมวลกฎหมายพระศาสนจักร  ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง  กฎบัตรรัฐธรรมนูญสันตะสำนัก  สนธิสัญญาลาเตรันและการประชุมตกลงต่างๆกับรัฐต่างประเทศอื่นๆ  ดังที่ได้ตั้งข้อสังเกตุมาแล้วก่อนหน้านี้  ณ ที่ใดที่บรรดากฎหมายและระเบียบข้อบังคับเหล่านี้มิได้ครอบคลุมเรื่องใด วาติกันมีแหล่งข้อมูลที่กฎหมายอิตาลี  ที่ระเบียบข้อบังคับแห่งแคว้นและที่กฎระเบียบเทศบาลแห่งนครโรม.
 
B. Executive Matters เรื่องการบริหาร
    Although the VCS is the last remaining absolute monarchy in Europe, the Pope is officially elected by the College of Cardinals under section 33 of the Pope’s 1996 Apostolic Constitution, Universi Dominici Gregis (On the Vacancy of the Apostolic See and the Election of the Roman Pontiff). However, the Pope generally delegates his powers as absolute monarch to a governing commission composed of a cardinal-president and other cardinals. The executive power is exercised by the president of the Pontifical Commission with the assistance of a secretary-general and a deputy secretary-general. The president of the commission can enact decrees for the implementation of legal provisions and regulations and, in times of urgent necessity, enact decrees that have the force of law if they are confirmed by the commission within ninety days. Although the Pontifical Swiss Guard is not governed by the VCS, the president of the commission has recourse to the guard if needed, in addition to the security forces of the VCS.
    แม้ VCS เป็นระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชที่ยังคงเหลืออยู่ในยุโรป  โป๊บได้รับเลือกเป็นทางการโดยคณะพระคาร์ดินัลภายใต้หมวด 33 ของรัฐธรรมนูญสันตะสำนัก , Universi Dominici Gregis (On the Vacancy of the Apostolic See and the Election of the Roman Pontiff)  อย่างไรก็ดี โดยทั่วไปแล้ว โป๊บใช้อำนาจของพระองค์ดังกษัตริย์สมบูรณาญาสิทธิราชทางคณะกรรมการปกครองที่ประกอบด้วยคาร์ดินัลประธานองค์หนึ่งและองค์อื่นอีก  อำนาจบริหารจัดการดำเนินไปโดยประธานของคณะกรรมการสันตะสำนัก ด้วยความช่วยเหลือเลขวธิการใหญ่และรองเลขาธิการ  ประธานของคณะกรรมการสามารถบัญญัตืกฤษฎีกาต่างๆสำหรับการประกาศใช้ของข้อกำหนดและระเบียบข้อบังคับทางกฎหมาย และ ในเวลาแห่งความจำเป็นเร่งด่วน บัญญัติกฤษฎีกาที่มีอำนาจทางกฎหมาย ถ้าได้รับก่รยืนยันโดยคณะกรรมการภ่ยในเก้าสิบวัน  แม้ว่าหน่วยสวิสการ์ดมิได้ถูกควบคุมโดยนครรัฐวาติกัน ประธานของคณะกรรมการสามารถใช้งานการ์ดได้ถ้าต้องการ เป็นการเพิ่มแก่กองกำลังรักษาความปลอดภัยของนครรัฐวาติกัน.
 
    The day-to-day functions of the Vatican City are attended to by the president of the Governatorate of the Vatican City, a position comparable in status to the mayor of an Italian city. The president is responsible for the administration of the museums; the maintenance of the Apostolic Palace, the official residence of the Pope in the Vatican City, and other buildings, except St. Peter’s Basilica; and the management of such facilities as the post office, the gardens and nurseries, and the grocery store.
    งานในหน้าที่วันต่อวันของนครวาติกันคือเฝ้ารับใช้ตามที่ได้รับบัญชาโดยประธานของสำนักปกครองของนครวาติกัน ที่ตำแหน่งเทียบเท่าสถานะหลอดแมร์ของนครในอิตาลี  ประธานเป็นผู้รับผิดชอบสำหรับการบริหารพิพิธภัณฑสถาน  การซ่อมแซมวังสันตะสำนัก นิวาสถานเป็นทางการของโป๊บในนครวาติกัน และตึกอาคารอื่นๆ ยกเว้นมหาวิหารเซนต์ปีเตอร์และการจัดการเช่นการปฏิบัติการอย่างเช่นที่ทำการไปรษณีย์ สวนและโรงเลี้ยงและร้านจำหน่ายของชำ.
 
C. Judicial Matters เรื่องการศาลยุติธรรม
     Following the creation of the VCS in 1929, the court system of the Vatican very closely resembled that of the canon law system, and many of the judges from the canon law courts served a dual function as jurists on the Vatican courts. As with many aspects of the VCS, there was little separation between the Holy See and the temporal government during the early years of the city state. The VCS’s court system has been reorganized three times since its inception, the last time in response to the motu proprio, Quo Civium Iura (“How the Rights of Citizens”), issued by Pope John Paul II on November 21, 1987. This apostolic letter preceded, by a few days, the law that created a more temporally independent structure based primarily on the Italian judicial system.
    ต่อจากการสร้างนครรัฐวาติกันในปี 1929 ระบบศาลของวาติกันรวมกันอย่างใกล้ชิดมากกับระบบกฎหมายพระศาสนจักรและ ผู้พิพากษาจำนวนมากจากศาลพระศาสนจักร ทำงานรับใช้ในสองหน้าที่ในฐานะนักกฎหมายในศาลวาติกัน  เท่าที่เห็นทัศนะต่างๆของนครรัฐวาติกัน  มีการแบ่งแยกเล็กน้อยระหว่างสันตะสำนักและรัฐบาลชั่วคราวระหว่างปีต้นๆของนครรัฐ  ระบบศาล VCS จัดรวมองค์กรซ้ำแล้วซ้ำอีกถึงสามครั้งตั้งแต่การเริ่มแรก  ครั้วสุดท้ายเป็นการตอบรับ motu proprio, Quo Civium Iura (“How the Rights of Citizens”),ที่ประกาศใช้โดยโป๊บยอห์นปอลที่ ll เมื่อวันที่ 21 พฤศจิกายน 1987  สารตรานี้ออกกำหนด ในเวลาสองสามวันซึ่งกฎหมายที่วางโครงสร้างอิสระเป็นการชั่วคราวมากกว่า โดยวางมาตรฐานแรกบนระบบยุติธรรมอิตาลี.
 
    The judicial system of the VCS is organized as follows: a sole judge (Giudice Unico) presiding over a court of limited jurisdiction; a three-judge Tribunal (Tribunale); a four-member Court of Appeals (Corte d’Appello); and, finally, the Supreme Court of Appeals (Corte di Cassazione). It is important to distinguish these judicial organs from those of the Roman Curia, which is the administrative arm of the Holy See. Cases from temporal VCS courts are not generally reported, but a listing of the types of cases tried before each of the courts is published in L’Attivita della Santa Sede, the annual yearbook.
    ระบบศาลยุติธรรมของนครวาติกันจัดองค์กรดังนี้คือ : ผู้พิพากษาคนเดียว(Giudice Unico) เป็นประธานที่มีอำนาจบังคับจำกัด ; ศาลที่ประกอบด้วยผู้พิพากษาสามคน (Tribunale); ศาลอุทธรณ์ที่ผู้พิพากษาสี่คน (Corte d’Appello); และ  สุดท้าย ศาลฏีกาสูงสุด- the Supreme Court of Appeals (Corte di Cassazione). เป็นเรื่องสำคัญที่จะแยกแยะองค์กรศาลยุติธรรมเหล่านี้ จากหน่วยงาน Roman Curia ซึ่งเป็นมือไม้ทางการบริหารของสันตะสำนัก   คดีต่างๆจากศาลวาติกันชั่วคราว โดยทั่วไปไม่ต้องรายงาน แต่รายชื่อของชนิดคดีที่พิจารณาก่อนในแต่ละศาลถูกลงพิมพ์ในหนังสือรายงานรายปี L’Attivita della Santa Sede -
 
    Beginning at the lowest level, the Giudice Unico is responsible for such matters as small claims, traffic tickets, and validation of marriages. The judge, in accordance with city state law, must be a citizen of the VCS, and must also serve simultaneously as a judge on the other courts.
    โดยเริ่มจากระดับต่ำสุด ศาล Giudice Unico รับผิดชอบสำหรับเรื่องประเภทคำฟ้องร้องเล็กๆ ใบขับขี่ และความสมบูรณ์ของการแต่งงาน  ผู้พิพากษา ในการดำเนินตามกฎหมายนครรัฐ ต้องเป็นพลเมืองคนหนึ่งของนครรัฐวาติกัน  และต้องรับใช้พร้อมกัน ในฐานะผู้พิพากษาที่ศาลอื่นด้วย.
 
    Although technically a court of general jurisdiction, it should be noted that the Tribunale does not handle as many cases as the Giudice Unico. The three judges that comprise this second level court are appointed by the Pope, and they are able to hear both civil and penal matters; however, most criminal cases are transferred to Italy and prosecuted by the Italian government, as authorized by the Lateran Treaty.
    แม้ในทางเทคนิค ศาลบังคับคดีทั่วไป  ควรจะตั้งข้อสังเกตุว่า ศาลยุติธรรม Tribunale (ผู้พิพากษาสามคน)มิได้ทำคดีมากเท่าศาล Giudice Unico.  ผู้พิพากษาสามคนที่ประกอบเป็นศาลระดับสองได้รับการแต่งตั้งจากโป๊บ และพวกเขาสามารถฟังทั้งเรื่องแพ่งและอาญา  อย่างไรก็ดี คดีอาญาส่วนมากที่สุดจะถูกโอนย้ายไปสู่อิตาลีและดำเนินคดีโดยรัฐบาลอิตาลี ตามที่ได้รับมอบอำนาจจากสนธิสัญญาลาเตรัน.
บันทึกการเข้า
Petervich
Petervich - Peter Vich
Administrator
Hero Member
*****
กระทู้: 2037



ดูรายละเอียด เว็บไซต์ อีเมล์
« ตอบ #3 เมื่อ: พฤศจิกายน 29, 2018, 06:33:08 PM »

 ยิ้ม เจ๋ง ฮืม
 
D. Financial Matters เรื่องการเงิน
    The financial aspects of the VCS have been described as mysterious. Despite the notoriety that has on occasions defined the finances of the Vatican, there is still little known about exactly how much wealth the Vatican possesses and what form this wealth takes.
    รูปการทางการเงินของนครรัฐวาติกันบรรยายออกมาว่าเป็นเรื่องลึกลับ  นอกเสียจาก การตั้งข้อสังเกตุว่ามีการจำกัดความบางครั้งเรื่องการเงินของวาติกัน  ยังคงมีความรู้น้อยเกี่ยวกับสินทรัพย์ที่วาติกันยึดถือไว้นั้นจริงๆแล้วมีมากน้อยเท่าใด และทรัพย์ศฤงตารเหล่านั้นอยู่ในรูปแบบอะไร.
 
    The VCS’s budget is maintained by the Prefecture for Economic Affairs of the Holy See, which also manages the fiscal affairs of the Roman Curia. Vatican citizens are not subject to Italian taxes on their income, and the Vatican State pays neither taxes nor assessments to the Italian or Roman governments. Most of the daily functions are paid with a budget that consists of profits from the museum and post office, as well as Peter’s Pence.
    งบประมาณของนครรัฐวาติกันดำเนินการโดยหัวหน้าฝ่ายการเศรษฐกิจของสันตะสำนัก ซึ่งจัดการกิจการงบประมาณประจำปีของ Roman Curia  พลเมืองวาติกันไม่ใช่ผู้ที่จะชำระภาษีรายได้แก่อิตาลี และ รัฐวาติกันก์มิได้ชำระภาษีหรือค่าปรเมินราคาทรัพย์สินแก่รัฐบาลอิตาลีหรือรัฐบาลโรมันใดๆ  การใช้จ่ายประจำวันส่วนใหญ่ที่สุดชำระด้วยงบประมาณที่ประกอบด้วยกำไรที่ได้จากพิพิธภัณฑ์และการไปรษณีย์ เช่นเดียว กับเงินบริจาค Peter’s Pence.
 
    The customs rules of the VCS are based on article 20 of the Lateran Treaty which exempts it from all European Community duties and taxes. The small amount of goods originating in the VCS and exported to Italy is exempt from duty and subject to a preferential arrangement. The VCS has a special position with relation to imports and exports that allows goods to be carried into the Vatican from Italy free of payment of any customs charges. This has been a common source of contention between the Vatican and Italian officials.
    กฎระเบียบในการเก็บภาษีศุลกากร วางรากฐานบนข้อ 20 ของสนธิสัญญาลาเตรันซึ่งยกเว้นการเก็บจากเงินชำระค่าอากรและและภาษีของสหภาพยุโรป  จำนวนเล็กน้อยของศีลค้าที่ก่อกำเนิดในนครรัฐวาติกันและส่งออกไปอิตาลี ได้รับยกเว้นอากรและขึ้นกับการจัดการที่เลือกกัน  นครรัฐวาติกัน มีฐานะพิเศษด้วยความสัมพันธ์กับสินค้านำเข้าและสินค้าออก ที่อนุญาตให้สินค้าทั้งหลายลำเลียงเข้าสู่วาติกันจากอิตาลี ปลอดจากการชำระค่าภาษีอากรใดๆ  นี้เคยเป็นแหล่งปกติธรรมดาของการช่วงชิงระหว่างเจ้าหน้าที่วาติกันและอิตาเลียน.
 
    The VCS is entitled to use the Euro as its official currency. The VCS had relied on the Italian lira as its form of currency until Italy signed onto the Maastricht Treaty establishing a plan for a single European currency. In recognition of the Vatican’s reliance on the currency of Italy, and despite its nonmember status, the European Union agreed to let the VCS use the new currency provided arrangements were made with Italy. The new arrangement with Italy, amended by the European Commission in 2003, entitles the VCS to issue Euro coins for a maximum annual face value of EUR 1,000,000.
    นครรัฐวาติกันเลือกที่จะใช้ยูโรเป็นเงินตราทางการ  นครรัฐวาติกันได้พึ่งพาเงินลีราของอิตาลีประหนึ่งรูปแบบเงินตราของตนจนกระทั่งอิตาลีได้ลงนามในสนธิสัญญามาสตริช ที่สถาปนาแผนสำหรับเงินตราสกุบยุโรปหนึ่งเดียว  ในการรับรู้ของการพึ่งพาของวาติกันเรื่องเงินตรากับอิตาลี  และแม้ในสถานะที่มิได้เป็นสมาชิก  สหภาพยุโรปก็ยินยอมให้นครรัฐวาติกันใช้เงินตราใหม่ที่ทำให้เกิดการจัดการจากอิตาลี  การจัดการใหม่กับอิตาลี  แก้ไขปรับปรุงโดยสหภาพยุโรปในปี 2003 ทำให้นครรัฐวาติกันออกเหรียญยูโร สำหรับมูลค่าหน้าเงินเหรียญสหภาพยุโรปประจำปีสูงที่สุดถึง 1,000,000 ยูโร
 
    There is only one bank operating in the VCS, the Instituto per le Opere di Religione, which also exists as the Central Bank of the VCS. It should be noted, however, that despite the existence of a central bank, the VCS is not a member of the International Monetary Fund, and there have been no examinations by international organizations of the VCS’s banking, economic, and financial systems. Nor does the VCS have direct access to the major payment clearing systems of the Euro area. There does appear to be some concern regarding money laundering in the VCS, since the VCS has no commercial financial sector to which normal anti-money laundering rules apply.
    มีธนาคารเพียงแห่งเดียวเปิดทำการในนครรัฐวาติกัน  คือ , the Instituto per le Opere di Religione ซึ่งดำรงอยู่ประหนึ่งธนาคารกลางของนครรัฐวาติกัน  อย่างไรก็ดี ควรจะตั้งข้อสังเกตุว่า แม้มีธนาคารกลางอยู่ด้วย แต่นครรัฐวาติกันก็ไม่ใช่สมาชิกกองทุนเงินตราระหว่างประเทศ  และไม่มีการตรวจสอบโดยองค์การนานาชาติถึงระบบธนาคาร เศรษฐกิจและการเงินของนครรัฐวาติกัน  ทั้งนครรัฐวาติกันก็ไม่มีการความสัมพันธ์กับระบบเคลียริงการชำระเงินขนาดใหญ่ในขอบข่ายสกุลยูโร  เท่าที่ปรากฎที่ทำให้เกิดความกังวลก็คือการฟอกเงินในนครรัฐวาติกัน  ตั้งแต่วาติกันไม่มีภาคเงินตราพาณิชณ์ ซึ่งกฎการต่อต้านการฟอกเงินปกติต้องนำมาใช้จัดการ.

4. The Vatican in International Relations วาติกันในความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ
    To be considered a “state” under international law, the Montevideo Convention requires that an international personality have a defined territory, a permanent population, a government, and the capacity to enter into relations with other States. Many of the leading commentators in the field have often questioned whether the VCS really does qualify as a state, since its constituent elements are highly abnormal or reduced to a bare minimum. Further controversy exists over whether the VCS and the Holy See are actually two separate international personalities.
    พิจาราคำว่า “รัฐ” ภายใต้กฎหมายระหว่างประเทศ  การประชุมตกลงมอนเตวิเดโอต้องการว่าความเป็นบุคคลนานาชาติต้องมจำกัดความถึงดินแดน พลเมืองถาวรจำนวนหนึ่ง  รัฐบาลชุดหนึ่ง และความสามารถที่จะเข้าสู่ความสัมพันธ์กับรัฐอื่นๆ  ผู้ให้ความคิดเห็นชั้นนำหลายคนในขอบข่ายนี้ บ่อยมากที่จะถามว่านครรัฐวาติกันนี้จะนับเป็นรัฐได้หรือ โดยที่ส่วนประกอบที่รวมกันอยู่นี้ผิดปกติอย่างสูงมาก หรือถูกลดลงน้อยที่สุด  การโต้แย้งไปเรื่อยๆคงมีอยู่ว่า นครรัฐวาติกันนครรัฐวาติกันและสันตะสำนักโดยแท้จริงแล้วเป็นลักษณะบุคคลากรนานาชาติที่แบ่งแยกเป็นสองอยู่แล้ว.
 
    The Holy See participates actively in international organizations and has membership or observer status in organizations such as the United Nations, Organization for Security and Co-operation in Europe, International Atomic Energy Agency, Preparatory Commission for the Comprehensive Nuclear-Test-Ban Treaty Commission, United Nations High Commissioner for Refugees, World Intellectual Property Organization, and World Trade Organization. It is interesting to note that the Vatican City State is the official member of those organizations in which the Holy See cannot maintain membership for reasons of its existence solely as a legal personality and not a temporal body. On its Web site, the Press Office of the Holy See delineates such organizations as those in which the Holy See maintains the membership “in the name and on behalf of the Vatican City State.”
    สันตะสำนักร่วมกันอย่างแข็งขันในองค์กรระหว่างประเทศ และมีฐานะเป็นสมาชิกหรือผู้สังเกตุการณ์ในองค์การต่างๆ เช่นองค์การสหประชาชาติ  องค์กรเพื่อความมั่นคงและความร่วมมือกันในยุโรป  สำนักงานพลังงานปรมาณูนานาชาติ  คณะกรรมาธิการเตรียมการสำหรับผู้อพยพลึ้ภัย  สำนักข้าหลวงใหญ่นานาชาติเพื่อผู้อพยพลี้ภัย  สำนักงานทรัพย์สินทางปัญญา และองค์การค้าโลก  มันน่าสนใจที่จะตั้งข้อสังเกตุว่า นครรัฐวาติกันเป็นสมาชิกทางการขององค์กรเหล่านั้นซึ่งสันตะสำนักไม่สามารถเป็นสมาชิกเพราะเหตุผลการอยู่โดดเดี่ยวในฐานะองคาพยบทางกฎหมายแห่งหนึ่ง และไม่ใช่องค์กรชั่วคราว  ในเว็บ”ซต์ของวาติกัน  สำนักพิมพ์ของสันตะสำนักพยามกล่าวว่าองค์กรเช่นที่ว่านั้นก็เหมือนกับองค์กรเหล่านั้นที่สันตะสำนักธำรงอยู่แบบเป็นสมาชิก ในชื่อและเพราะเห็นแก่นครรัฐวาติกัน.
 
    The Holy See has one of the largest and oldest diplomatic representations in the world, maintaining diplomatic relations with 175 countries. Seventy-one countries have resident embassies to the Holy See, including the European Union and the United States.
    สันตะสำนักมีความเป็นตัวแทนทางการทูตที่เก่าแก่ที่สุดและใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งในโลก  โดยธำรงความสัมพันธ์ทางการทูตกับ 175 ประเทศ  เจ็ดสิบเอ็ดประเทศมีสถานเอกอัครราชทูตตั้งอยู่ในสันตะสำนัก รวมทั้งสหภาพยุโรปและสหรัฐอเมริกา.
บันทึกการเข้า
Petervich
Petervich - Peter Vich
Administrator
Hero Member
*****
กระทู้: 2037



ดูรายละเอียด เว็บไซต์ อีเมล์
« ตอบ #4 เมื่อ: พฤศจิกายน 29, 2018, 06:43:33 PM »

 ยิ้ม เจ๋ง ฮืม
5. Survey Articles, Official Publications, & Additional Resources บทความการสำรวจ  สิ่งพิมพ์ทางการ & แหล่งเพิ่มเติม
                 
A. Constitutional Sources แหล่งกฎหมายรัฐธรรมนูญ
     From the researcher’s perspective, the legal system of the VCS is best approached by examining the documents that established the nation and formed the constitutional basis for the world’s smallest nation state. The most useful work for this purpose is Amos Peaslee’s Constitutions of Nations (2d ed. 1956), which provides a short summary of the nation’s legal composition, the text of the Lateran Treaty, extracts from the accompanying 1929 Concordat, the complete text of the six constitutional laws of 1929, and a short bibliography.
    จากทัศนะของผู้สำรวจ  ระบบกฎหมายของนครรัฐวาติกันจะเข้าดูได้ดีที่สุด โดยการตรวจสอบบรรดาเอกสารต่างๆที่ได้สถาปนาชาติและก่อตั้งพื้นฐานทางกฎหมายรัฐธรรมนูญ สำหรับรัฐที่เป็นชาติเล็กที่สุดของโลก  งานที่มีประโยชน์ที่สุดสำหรับวัตถุประสงค์นี้ คือ Amos Peaslee’s Constitutions of Nations (2d ed. 1956), ซึ่งจัดให้มีย่อความสั้นๆของเรียงความทางกฎหมายของชาติ  ข้อความบรรยายถึงสนธิสัญญาลาเตรัน ที่ถอดมาจากสัญญา Concordat ปี 1929 ที่จัดให้มาด้วย  เป็นข้อความที่สมบูรณ์ที่สุดของกฎหมายรัฐธรรมนูญที่ครบสมบูรณ์หกฉบับแห่งปี1929 และมีบรรณานุกรมสั้นๆด้วย
 
    The “Vatican City” section in Constitutions of Dependencies and Territories (Philip Raworth ed., 2002) should be consulted for English-language versions of the 2001 Fundamental Law and the 1984 Concordat between the Holy See and the Italian Republic. It should be noted that since this the VCS is treated as a “special sovereignty” in this source, there is no entry for it or the Holy See in Constitutions of the Countries of the World: A Series of Updated Texts, Constitutional Chronologies, and Annotated Bibliographies (Albert P. Blaustein & Gisbert H. Flanz eds., 1971)..
    บทที่ว่าด้วย”นครวาติกัน”ในบรรดาธรรมนูญชองเมืองขึ้นและอาณาเขต (Philip Raworth ed., 2002) ควรไปตรวจสอบข้อมที่แปลเป็นภาษาอังกฤษ ของกฎหมายพื้นฐานปี 2001 และสัญญาตกลง Concordat 1984 ระหว่างสันตะสำนักกับสาธารณรัฐอิตาลี  ควรจะมีข้อสังเกตุว่า ตั้งแต่ที่นครรัฐวาติกันได้รับการปฏิบัติประหนึ่ง “ความมีอธิปไตยพิเศษ” ในแหล่งนี้ ก็ไม่มีการพูดถึงเรื่องนี้ หรือสันตะสำนักในธรรมนูญของประเทศต่างๆในโลก : ชุดข้อความที่ปรับแต่งใหม่ บัญชีแสดงการเกิดขึ้นตามลำดับก่อนหลังทางธรรมนูญ และบัญชีหนังสือที่เป็นคำอธิบายประกอบ (Albert P. Blaustein & Gisbert H. Flanz eds., 1971)..

B. Survey Articles บทความที่เกี่ยวกับการสำรวจ
    A number of short survey articles exist that can provide the researcher with a basic overview of the city state’s legal system. The most useful of these is Jorri Duursma’s forty-five page chapter on “The State of the Vatican City” in Fragmentation and the International Relations of Micro-States (1996). It provides an excellent overview of the history and status of the VCS. Particular attention is paid to the international status of the city state and the extent to which it has achieved independence from Italy.
    จำนวนหนึ่งของบทความที่พูดถึงการสำรวจสั้นๆ ที่สามารถจัดให้ผู้สำรวจพร้อมกับการตรวจตรามาตรฐานของระบบกฎหมายของนครรัฐ มีอยู่แล้ว  ที่เป็นประโยชน์สูงสุดของบทความเหล่านี้ คือ บทที่ประกอบด้วยสี่สิบห้าหน้าของจอร์รี ดูอูสมา ว่าด้วย “รัฐแห่งนครวาติกัน” ในการแบ่งแยกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย และความสัมพันธ์ระหว่างประเทศของ Micro-States (1996)  มันให้การตรวจสอบยอดเยี่ยมของประวัติศาสตร์และสถานภาพของนครรัฐวาติกัน  ตวามตั้งใจพิเศษแสดงออกมาถึงสถานะนานาชาติของนครรัฐ และ ขอบข่ายที่ขยายไปถึงสิ่งที่ได้สำเร็จเป็นอิสระภาพจากอิตาลี.
 
    Also recommended, albeit far more concise, is Robert Shelledy’s “Vatican” in Legal Systems of the World. This succinct entry provides an historical account of the development of the legal system, together with a description of the legal concepts that govern the nation and an accurate depiction of the current structure of the legal system. Less useful, due to its incomplete and often confusing description of the VCS, is the entry in Modern Legal Systems Cyclopedia (Kenneth R. Redden ed., 1993 revision).
    ที่เสนอแนะด้วย คือ ถึงแม้ว่า จะสั้นกระทัดรัดเท่าใด เป็น “วาติกัน”ของโรเบิร์ต เชลเลอดี ในระบบกฎหมายของโลก  การเขียนด้วยความกระทัดรัดนี้ ทำให้ได้เรื่องราวทางประวัติศาสตร์ของพัฒนาการแห่งรับบกฎหมาย พร้อมกับคำบรรยายเรื่องของความนึกคิดทางกฎหมาย ที่ปกครองชาติและการพรรณาอย่างแม่นยำให้เห็นโครงสร้างปัจจุบันของระบบกฎหมาย  ได้ประโยชน์น้อย เนื่องจากคำบรรยายที่ไม่ครบสมบูรณ์และบ่อยมากสับสนของนครรัฐวาติกัน คือการเข้าสู่สารานุกรมระบบกฎหมายสมัยใหม่ (Kenneth R. Redden ed., 1993 revision).

    A very recent addition to the list of survey articles on the VCS is “Vatican” in Vincenzo Buonomo’s Encyclopedia of World Constitutions (Gerhard Robbers ed., 2007). This six-page entry provides a good overview of the legal structure of the VCS, together with a short list of primary and secondary sources consulted.
    การเพิ่มเติมใหม่มากเมื่อเร็วๆนี้เข้าในรายชื่อบทความการสำรวจว่าด้วยนครรัฐวาติกัน คือ”วาติกัน” ในสารานุกรมแห่งรัฐธรรมนูญโลก ของ วินเซนโซ บูโอโนโม (Gerhard Robbers ed., 2007). ข้อมูลหกหน้านี้ ให้การตรวจสอบที่ดีของโครงสร้างทางกฎหมายของนครรัฐวาติกัน พร้อมกับ รายนามสั้นๆของแหล่งปฐมภูมิและทุติยภูมิที่ให้คำปรึกษาหารือ.
 
    A short and now dated entry entitled “Vatican” is included in International Encyclopedia of Comparative Law: National Reports (Victor Knapp ed., 1997). The entry, actually completed in December 1972 by Judge Astuti, provides a very brief overview of the constitutional system of the city state, together with the sources and contents of law and a selective bibliography of Italian language resources.
    ข้อมูลหนึ่งที่สั้นและสืบต่อมาจนทุกวันนี้มีชื่อว่า “วาติกัน” นั้น ถูกรวมอยู่ในสารานุกรมนานาชาติแห่งกฎหมายเปรียบเทียบ : รายงานแห่งชาติ National Reports (Victor Knapp ed., 1997). ข้อความ ซึ่งณ เวลานี้ สมบูรณ์ครบครันในเดือนธันวาคม 1972 โดยผู้พิพากษา อาสตูตี นั้น  ให้การตรวจตราสั้นๆมาก ว่าด้วยระบบกฎหมายรัฐธรรมนูญของนครรัฐ พร้อมกับแหล่งข้อมูงและเนื้อหาของกฎหมาย และ บัญชีหนังสือที่คัดเลือกมาของแหล่งข้อมูลที่เป็นภาษาอิตาเลียน.
 
    A less obvious source that provides a modest amount of background information is L. Barbarito’s entry for the “Vatican City” in New Catholic Encyclopedia (2d ed. 2003). There is less focus on the legal system than in the other items mentioned, but the information concerning the rise of the modern state and the operation of the city state’s government is still very serviceable.
    แหล่งที่เห็นชัดน้อยกว่า ที่ให้ปริมาณข้อมูลพอสมควรของข่าวสารพื้นฐานก็คือ  ข้อความของ แอล. บาร์บาริโต สำหรับ “นครวาติกัน” ใน New Catholic Encyclopedia (2d ed. 2003). มีการมุ่งศูนย์รวมน้อยกว่า เกี่ยวกับระบบกฎหมาย กว่าในรายการอื่นที่ระบุ  แต่ข้อมูลข่าวสารที่เกี่ยวกับการเกิดรัฐใหม่ๆและปฏิบัติการของรัฐบาลแห่งนครรัฐ ยังคงให้บริการได้.
 
    Legal researchers who traditionally rely on Foreign Law by Reynolds and Flores for an overview of a foreign jurisdiction and an accompanying legal bibliography will be disappointed. Regrettably, they cover neither the VCS nor the Holy See, and there is also no mention of the city state in the section describing the legal system of the Republic of Italy.
    ผู้วิจัยค้นคว้าทางกฎหมาย ซึ่งตามธรรมประเพณี พึ่งพากฎหมายต่างประเทศ โดย เรโนลด์และฟลอเรส สำหรับการสำรวจตรวจตราการบังคับใช้กฎหมายต่างประเทศ และรายชื่อหนังสือทางกฎหมายที่เสนอตามมา จะทำให้ผิดหวัง  น่าเสียใจ ที่หนังสือเหล่านั้นมิได้ครอบคุมทั้งนครรัฐวาติกันและทั้งสันตะสำนัก  และมิได้ระบุถึงนครรัฐในภาคที่บรรยายระบบกฎหมายของสาธารณะรัฐอิตาลีด้วย.
 
C. Official Vatican Publications สิ่งพิมพ์วาติกันเป็นทางการ
     Since 1908, the Vatican Publishing House (Libreria Editrice Vaticana) has been responsible for publishing Acta Apostolicae Sedis (AAS), together with its supplements, on a periodic basis. AAS constitutes the official bulletin or gazette for the Holy See; it contains papal encyclicals, apostolic constitutions, and other forms of pontifical acts. Since this is a publication of the Holy See much of what is published in AAS is not directly related to the governing of the VCS; however it is the official, Latin language source for pontifical acts and canon laws. Legislation pertaining just to the governance of the VCS is usually published in the supplement to the AAS.
    เริ่มปี 1908 สำนักพิมพ์วาติกัน Vatican Publishing House (Libreria Editrice Vaticana) รับผิดชอบสำหรับการตีพิมพ์ Acta Apostolicae Sedis (AAS) พร้อมกับฉบับพิมพ์ภาคผนวก-suppliment ต่อมาก็มีฉบับออกเป็นครั้งคราว ที่เรียกว่า bulletin or gazette สำหรับสันตะสำนัก ที่ประกอบด้วย papal encyclicals, apostolic constitutions, and other forms of pontifical acts  โดยที่นี้เป็นการพิมพ์ของสันตะสำนัก ที่ส่วนให่ญ่เป็นแหล่งข้อมูลที่พิมพ์ใน AAS  ที่ไม่เกี่ยวข้องโดยตรงกับการปกครองนครรัฐวาติกัน  อย่างไรก็ดี นี้เป็นแหล่งข้อมูลทางการที่เป็นภาษาลาติน เพื่องานสันตะสำนักและกฎหมายพระศาสนจักร  การบัญญัติกฎหมายที่รวมถึงการปกครองของนครรัฐวาติกัน เป็นปกติที่จะต้องพิมพ์ในภาคผนวกใน AAS.

    The Vatican Publishing House is also responsible for publishing the daily newspaper of the VCS, L’Osservatore Romano (The Roman Observer). The daily edition is published in Italian; however since 1968 a weekly, English language compendium edition has also been published. Although the foci of the newspaper are the daily activities of the Pope and news from within the Church, the newspaper also reports items of interest regarding the governing of the VCS.
    สำนักพิมพ์วาติกัน ยังรับผิดชอบสำหรับการพิมพ์หนังสือพิมพ์รายวัน ของนครรัฐวาติกัน  คือ  L’Osservatore Romano (The Roman Observer). ฉบับพิมพ์รายวันพิมพ์เป็นภาษาอิตาเลียน  อย่างไรก็ดี ตั้งแต่ปี 1968  มีการออกรายส้ปดาห์ ฉบับย่อเป็นภาษาอังกฤษ  แม้การรวมศูนย์ของหนังสือพิมพ์เป็นงานประจำวันของโป๊บ และข่าวสารจากภายในศาสนจักร  หนังสือพิมพ์ได้รายงานข้อมูลที่น่าสนใจเกี่ยวกับการปกครองของนครรัฐวาติกันด้วย.

D. Monographs and Articles เอกสารและบทความต่างๆ
     The focus of the overwhelming majority of legal commentary on the VCS has revolved around the jurisdiction’s status in international law. The most complete treatment of this area of law is Hyginus Cardinale’s The Holy See and the International Order (1976). This 557-page work provides an extensive discussion of how the Holy See, the Church, and the VCS are united in international representation under the agency of the Holy See. Additionally, Cardinale’s text provides annexes to both the 1929 Concordat and the 1929 Fundamental Laws.
     การมุ่งความสนใจส่วนใหญ่ท่วมทัน ของการวิพากษวิจารย์ทางกฎหมายที่เกี่ยวกับนครรัฐวาติกัน ได้วนเวียนรอบๆสถานะของการบังคับใช้กฎหมายในกฎหมายระหว่างประเทศ  ปฏิบัติการที่สมบูรณ์ที่สุดของกฎหมายนี้ก็คือ Hyginus Cardinale’s   The Holy See and the International Order (1976 )   งานยาว 557 หน้านี้ให้การถกเถียงโต้แย้งอย่างยาวเหยียดกว้างขวางที่ว่า สันตะสำนัก ศาสนจักรและนครรัฐวาติกันรวมเป็นเอกภาพอย่างไรในการเป็นตัวแทนระหว่างชาติภายใต้หน่วยงานสันตะสำนักเพียงหน่วยเดียว  ที่เพิ่มเติมก็คือ  ข้อมูลของคาร์ดินาเลที่จัดข้อแนบท้ายให้ทั้งสนธิสัญญา 1929 Concordat และ  the 1929 Fundamental Laws.
บันทึกการเข้า
หน้า: [1]
  พิมพ์  
 
กระโดดไป: