หน้า: [1]
  พิมพ์  
ผู้เขียน หัวข้อ: สารตราของโป๊บว่าด้วยหลักเกณฑ์มิสซาลาติน <Traditiones Custodes>  (อ่าน 566 ครั้ง)
Petervich
Petervich - Peter Vich
Administrator
Hero Member
*****
กระทู้: 2196



ดูรายละเอียด เว็บไซต์ อีเมล์
« เมื่อ: กรกฎาคม 28, 2021, 08:34:14 AM »

 ยิ้ม เจ๋ง ฮืม
                                                                            สารตราของโป๊บว่าด้วยหลักเกณฑ์มิสซาลาติน <Traditiones Custodes>
                                                            the Motu Proprio of Pope Francis on the Traditional Latin Mass called Traditiones Custodes.

เนื่องจาก สารตราเฉพาะฉบับนี้ยาวพอสมควร และมีเรื่องราวที่ต้องทำความเข้าใจหลายแห่ง  เรา ผู้ดำเนินการเว็บไซต์นี้  จึงขอแบ่งงานเป็นสองเรื่อง  คือ ในเวลานี้  เราจะนำเอาสารตราเฉพาะ หรือ Motu Proprio ของโป๊บฟรังซิสเต็มฉบับ เป็นภาษาอังกฤษ ลงตรงนี้ให้ท่านผู้อ่านดูก่อน  ผู้ใดแปลได้ก็แปลความและอธิบายให้เพื่อนๆบิสชอปและคุณพ่อบาดหลวงฟัง ย่อมดีมากนะครับ  แต่เราได้แปลความหมายและเดินตามที่พระบาดหลวงต่างประเทศเขียนไว้ตามนั้น  เราจะนำคำแปลพร้อมตำวิจารณ์ลงพร้อมกันในวันต่อไป  จะรออ่านก็ได้ครับ  ลงแน่และท่านจะได้เข้าใจว่า ความจริงแล้ว โป๊บฟรังซิสคืดอย่างไรกับมิสซาลาตินแบบประเพณีดั้งเดิม  โปรดรออ่านวันพรุ่งนี้ ครับ

จากเรา  Alan Petervich -  Peter Vichitr Thongthua

Francis Motu Proprio <TRADITIONIS CUSTODES>

Index       Facebook Twitter Mail Feed RSS   Back   Top       Print                                         pdf
Francis Motu Proprio
                                                                                                                                  [ DE  - EN  - ES  - IT ]
APOSTOLIC LETTER  ISSUED "MOTU PROPRIO"  BY THE SUPREME PONTIFF
FRANCIS
«TRADITIONIS CUSTODES»
On the Use of the Roman Liturgy     Prior to the Reform of 1970       Official translation
 Guardians of the tradition, the bishops in communion with the Bishop of Rome constitute the visible principle and foundation of the unity of their particular Churches. [1] Under the guidance of the Holy Spirit, through the proclamation of the Gospel and by means of the celebration of the Eucharist, they govern the particular Churches entrusted to them. [2]
In order to promote the concord and unity of the Church, with paternal solicitude towards those who in any region adhere to liturgical forms antecedent to the reform willed by the Vatican Council II, my Venerable Predecessors, Saint John Paul II and Benedict XVI, granted and regulated the faculty to use the Roman Missal edited by John XXIII in 1962. [3] In this way they intended “to facilitate the ecclesial communion of those Catholics who feel attached to some earlier liturgical forms” and not to others. [4]
In line with the initiative of my Venerable Predecessor Benedict XVI to invite the bishops to assess the application of the Motu Proprio Summorum Pontificum three years after its publication, the Congregation for the Doctrine of the Faith carried out a detailed consultation of the bishops in 2020. The results have been carefully considered in the light of experience that has matured during these years.
At this time, having considered the wishes expressed by the episcopate and having heard the opinion of the Congregation for the Doctrine of the Faith, I now desire, with this Apostolic Letter, to press on ever more in the constant search for ecclesial communion. Therefore, I have considered it appropriate to establish the following:
Art. 1. The liturgical books promulgated by Saint Paul VI and Saint John Paul II, in conformity with the decrees of Vatican Council II, are the unique expression of the lex orandi of the Roman Rite.
Art. 2. It belongs to the diocesan bishop, as moderator, promoter, and guardian of the whole liturgical life of the particular Church entrusted to him, [5] to regulate the liturgical celebrations of his diocese. [6] Therefore, it is his exclusive competence to authorize the use of the 1962 Roman Missal in his diocese, according to the guidelines of the Apostolic See.
Art. 3. The bishop of the diocese in which until now there exist one or more groups that celebrate according to the Missal antecedent to the reform of 1970:
§ 1. is to determine that these groups do not deny the validity and the legitimacy of the liturgical reform, dictated by Vatican Council II and the Magisterium of the Supreme Pontiffs;
§ 2. is to designate one or more locations where the faithful adherents of these groups may gather for the eucharistic celebration (not however in the parochial churches and without the erection of new personal parishes);
§ 3. to establish at the designated locations the days on which eucharistic celebrations are permitted using the Roman Missal promulgated by Saint John XXIII in 1962. [7] In these celebrations the readings are proclaimed in the vernacular language, using translations of the Sacred Scripture approved for liturgical use by the respective Episcopal Conferences;
§ 4. to appoint a priest who, as delegate of the bishop, is entrusted with these celebrations and with the pastoral care of these groups of the faithful. This priest should be suited for this responsibility, skilled in the use of the Missale Romanum antecedent to the reform of 1970, possess a knowledge of the Latin language sufficient for a thorough comprehension of the rubrics and liturgical texts, and be animated by a lively pastoral charity and by a sense of ecclesial communion. This priest should have at heart not only the correct celebration of the liturgy, but also the pastoral and spiritual care of the faithful;
§ 5. to proceed suitably to verify that the parishes canonically erected for the benefit of these faithful are effective for their spiritual growth, and to determine whether or not to retain them;
§ 6. to take care not to authorize the establishment of new groups.
Art. 4. Priests ordained after the publication of the present Motu Proprio, who wish to celebrate using the Missale Romanum of 1962, should submit a formal request to the diocesan Bishop who shall consult the Apostolic See before granting this authorization.
Art. 5. Priests who already celebrate according to the Missale Romanum of 1962 should request from the diocesan Bishop the authorization to continue to enjoy this faculty.
Art. 6. Institutes of consecrated life and Societies of apostolic life, erected by the Pontifical Commission Ecclesia Dei, fall under the competence of the Congregation for Institutes of Consecrated Life and Societies for Apostolic Life.
Art. 7. The Congregation for Divine Worship and the Discipline of the Sacraments and the Congregation for Institutes of Consecrated Life and Societies of Apostolic Life, for matters of their particular competence, exercise the authority of the Holy See with respect to the observance of these provisions.
Art. 8. Previous norms, instructions, permissions, and customs that do not conform to the provisions of the present Motu Proprio are abrogated.
Everything that I have declared in this Apostolic Letter in the form of Motu Proprio, I order to be observed in all its parts, anything else to the contrary notwithstanding, even if worthy of particular mention, and I establish that it be promulgated by way of publication in “L’Osservatore Romano”, entering immediately in force and, subsequently, that it be published in the official Commentary of the Holy See, Acta Apostolicae Sedis.
Given at Rome, at Saint John Lateran, on 16 July 2021, the liturgical Memorial of Our Lady of Mount Carmel, in the ninth year of Our Pontificate.
FRANCIS
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: กรกฎาคม 28, 2021, 08:37:29 AM โดย Petervich » บันทึกการเข้า
Petervich
Petervich - Peter Vich
Administrator
Hero Member
*****
กระทู้: 2196



ดูรายละเอียด เว็บไซต์ อีเมล์
« ตอบ #1 เมื่อ: กรกฎาคม 28, 2021, 11:38:23 AM »

 ยิ้ม เจ๋ง ฮืม
          โป๊บฟรังซิสตั้งเงื่อนไขการใช้หนังสือคู่มือมิสซาโรมันปี 1962 ในพิธีมิสซา
Pope Francis Restricts Using the Roman Missal of 1962 in Masses | EWTN News Nightly
https://youtu.be/wdnXbGAEfAs
EWTN  Jul 17, 2021                                                                                                     Petervich – Vichitr Thongthua Updated & Translated 22 Jul 2021
Did Pope Francis just Ban the Latin Mass? Analysis and Commentary on Traditiones Custodes  โป๊บฟรังซิสพึ่งห้ามมิสซาลาตินหรือ?  บทวิเคราะห์และคำวิจารณ์เกี่ยวกับ Traditiones Custodes ( ประเพณีดั้งเดิมที่ต้องเก็บรักษาไว้ )
3,113 views  Jul 16, 2021
Miles Mariae  ทหารของพระแม่มารี
3.42K subscribers
This video looks at the Motu Proprio of Pope Francis on the Traditional Latin Mass called Traditiones Custodes. What does this document mean? How will affect you?                     คลิปวีดีโอม้วนนี้กล่าวถึงสารตราเฉพาะของโป๊บฟรังซิสว่าด้วยมิสซาลาตินแบบประเพณีดั้งเดิมที่เรียกกันว่า Traditiones Custodes – ประเพณีดั้งเดิมที่ดูแลรักษาไว้     เอกสารนี้หมายความอย่างไร? จะมีผลกระทบคุณอย่างไร?
License  คำอนุญาต : Creative Commons Attribution license (reuse allowed)                                                     คำอนุญาตเนิ้อหาสร้างสรรค์ปกติ (อนุญาตให้กลับมาใช้ได้)

167 Comments
Vichitr Thongthua
Add a public comment...โป๊บมีเหตุผลไม่สามารถหักล้างงานพิธีกรรมที่ตกทอดมาจากบรรดาอัครสาวกได้  ตรงข้าม ควรรับฟังเหตุผลที่โป๊บเบเนดิกอธิบายไว้ใน Summorum Pontificum.
Pinned by Miles Mariae 1 day ago take a look at this interpretation on ทำให้กระจ่างขึ้นโดยทหารของพระแม่มารี 1 วัน โปรดดูคำแปลนี้ที่ RORATE CAELI
Article: "Legal Considerations on the motu proprio Traditionis Custodes" - Restrictions demand strict interpretation                                                                                  บทความ: “ การพิจารณาด้านกฎหมายเกี่ยวกับสารตราเฉพาะ – คำสั่งเงื่อนไขการตีความเคร่งครัด

by โดย Fr. Pierre Laliberté, J.C.L.*

1. Principles หลักเกณฑ์
The motu proprio “Traditionis Custodes” was issued by Pope Francis on 16 July 2021, along with an accompanying letter.       สารตราเฉพาะ “Traditionis Custodes”  ออกโดยโป๊บฟรังซิส เมื่อวันที่  16 กรกฎาคม 2021 พร้อมกับจดหมายควบคู่ฉบับหนึ่ง
As a restrictive decree, this present motu proprio of Pope Francis should be interpreted strictly, in accord with the legal maxim Regula Juris 15 (odiosa restringenda, favorabilia amplificanda). Interestingly, there is no vacatio legis on the document either.
 
ในฐานะกฤษฎีกาการตั้งเงื่อนไข  สารตราปัจจุบันของโป๊บฟรังซิสฉบับนี้ ควรได้รับการแปลอย่างฉะเพาะ เจาะจง ให้ตรงกับข้อกฎหมายสำคัญ Regula Juris 15 (odiosa restringenda, favorabilia amplificanda)น่าสนใจ  ไม่มี การยกเว้นกฎหมาย หรือ no vacatio legis  ในเอกสารแต่อย่างใด

Pope Francis indicates in the first paragraph that the bishops constitute the principle of unity of the particular churches and govern them through the proclamation of the Gospel. As the specified end of the document is the “constant search for ecclesial communion”, it would also appear that hermeneutically, this document should be interpreted in a way which genuinely fosters ecclesiastical communion between the faithful, priests, and bishops, and does not promote negative feeling and ill-will amongst any members of the Christian faithful who are attached to the traditional liturgical forms.
โป๊บฟรังซิสระบุในย่อหน้าแรกว่า บรรดาบิสชอปได้ตั้งหลักการเอกภาพของวัดโบสถ์พิเศษและปกครองวัดโบสถ์เหล่านั้นผ่านประกาศพระวรสาร  โดยภาคจบที่ระบุพิเศษของเอกสาร เป็น “ การเสาะหามิหยุดหย่อนเพื่อความเป็นกลุ่มก้อนสำหรับวัดโบสถ์ต่างๆ”  ก็จะปรากฎด้วยว่าในการแปลความหมาย เอกสารนี้ควรจะได้รับการแปลในวิธีที่เสริมส่งจริงจังต่อการรวมเป็นเอกภาพของศาสนจักร ท่ามกลางสัตบุรุษ คุณพ่อบาดหลวง และบรรดาบิสชอป  และอย่าส่งเสริมความรู้สึกด้านลบรวมทั้งความประสงค์ร้าย ท่ามกลางมวลหมู่สมาชิกใดๆของคริสตชนสัตบุรุษ ซึ่งยึดติดกับรูปแบบพิธีกรรมตามประเพณีเดิม

It is worthwhile to indicate what this motu proprio does not place restrictions upon. No mention whatsoever is made of the pre-conciliar Breviarium Romanum, Pontificale Romanum and Rituale Romanum. No express abrogation is made of any notable document concerning the traditional Roman Missal, and such abrogation should not therefore be implied. The traditional Missal remains, as it always was, never abrogated. The rights established by Quo Primum, by the theological and liturgical tradition of the Western rites, and immemorial custom remain intact. No mention is made of the traditional rites of the various religious communities (Dominican, Carmelite, Praemonstratensian, etc.) nor those of the ancient sees (Ambrosian, Lyonnais, etc.). There is no indication that the right of a priest to celebrate privately according to the 1962 missal is in any way infringed.

มันมีคุณค่ามากที่จะชี้สิ่งที่สารตราฉะเพาะนี้ไม่ตั้งเงื่อนไขไว้  ไม่มีข้อวิจารณ์อะไรก็ตามที่ระบุในหนังสือ Breviarium Romanum, Pontificale Romanum and Rituale Romanum ฉบับก่อนสังคายนา ไม่มีการแสดงการยกเลิกเพิกถอนที่ทำขึ้นเป็นเอกสารกฎระเบียบใดๆเกี่ยวกับหนังสือมิสซาโรมันแบบดั้งเดิม และการยกเลิกเช่นนั้น ดังนั้นจึงไม่ควรรวมมาไว้ด้วย  หนังสือคู่มือมิสซาดั้งเดิมยังคงอยู่  แบบที่มันเคยอยู่ ไม่เคยถูกยกเลิกแต่อย่างใด  บรรดาสิทธิที่สถาปนาโดยสมณสาร Quo Primum โดยประเพณีทางพิธีกรรมและทางเทวะวิทยาของจารีตตะวันตก และประเพณีปฏิบัติที่ยึดถือจดจำไว้ ยังคงไม่มีการแตะต้อง  ไม่พูดถึงเรื่องจารีตพิธีดั้งเดิม  ของชุมชนทางศาสนาต่างๆ   (Dominican, Carmelite, Praemonstratensian, etc.) nor those of the ancient sees (Ambrosian, Lyonnais, etc.).  ไม่มีการระบุว่า สิทธิของคุณพ่อบาดหลวงที่จะถวายมิสซาส่วนตัว ตามหนังสือมิสซาปี 1962 มีผลกระทบ ทางใดบ้าง.

When read in comparison with the extensive granting of rights conceded by Summorum Pontificum and clarified and expanded by Universae Ecclesiae, when there is no express revocation of these rights indicated by Pope Benedict XVI, one must conclude canonically that they still exist.      There is a serious lack of clarity in this document which this brief analysis will attempt to address, and it is evident that its ambiguities will be, sadly, taken advantage of by those with less than a genuine love for the Church, her faithful people, and her heritage. 
เมื่ออ่านเปรียบเทียบกับการอนุมัติสิทธิพิเศษตามที่อนุมัติโดย Summorum Pontificum และอธิบายชัดเจนและขยายความต่อโดยศาสนจักรสากล  เมื่อไม่มีการแสดงการฟื้นฟูสิทธิเหล่านี้ ที่ท่านเบเนดิกต์ชี้ไว้  คนหนึ่งต้องสรุปทางกฎหมายว่า สิทธิเหล่านั้นยังคงมีอยู่  มีการขาดคำอธิบายจริงจังในเอกสารเหล่านี้ซึ่งการวิเคราะห์สั้นๆนี้จะพยายามอธิบาย และมันเป็นที่ประจักษ์ว่ามันเป็นการกำกวม  เสียใจ ที่มีการเอาประโยชน์จากคนที่ไม่มีความรักจริงใจสำหรับพระศาสนจักร์ ต่อคริสตชนของศาสนา และผู้สืบทอดขององค์การ

2. Documentary Analysis  การวิเคราะห์ทางเอกสาร
Article 1, discussing the liturgical books promulgated by Sts. Paul VI and John Paul II, indicates that they are the “unique expression of the lex orandi of the Roman Rite.” In the absence of any indication to the contrary, one must conclude that the status of the Extraordinary Form liturgical books remains intact.
เรื่องที่ 1  โดยพิจารณาบรรดาหนังสือพิธีกรรมที่เผยแพร่โดยนักบุญปอลที่ VI และนักบุญจอห์นปอลที่ II  ชี้ว่าหนังสือเหล่านั้นเป็น “การแสดงออกอย่างยอดเยี่ยมของกฎการอ่านจารีตพิธีโรมัน”  โดยไม่มีการระบุใดๆแบบตรงข้าม  ใครก็ตามต้องสรุปว่าสถานะของหนังสือพิธีกรรมมิสซาพิเศษ (Extraordinary Form) ยังคงไม่ถูกแตะต้อง

Article 2 recognizes the diocesan bishop as the “moderator, promoter, and guardian of the whole liturgical life of the particular Church.” This is true and has always been the case. This article merely recognizes that the bishop regulates the general liturgical life of the diocese, which encompasses also the use of the pre-conciliar Missale Romanum, and to authorize its use, just as a bishop would authorize the right of any priest to celebrate the liturgy.
เรื่องที่ 2 รับรู้ว่าบิสชอปสังฆมณฑล เป็นประหนึ่ง “คนกลาง  ผู้เสริมส่ง  และผู้ปกปักษ์ของชีวิตพิธีกรรมทั้งครบของศาสนจักรพิเศษ”  นี้เป็นเรืองจริงและจะเป็นกรณีเสมอ  บทนี้ยอมรับรู้ว่าบิสชอปวางกฎเกณฑ์ชีวิตพิธีกรรมทั่วไปของสังฆมณฑล ซึ่ง รวมเอาการใช้หนังสือมิสซา Missale Romanum ฉะบับก่อนสังคายนา และมีอำนาจการใช้มันได้  เช่นเดียวกับบิสชอปคนหนึ่งที่อาจให้สิทธิบาดหลวงองค์หนึ่งให้ถวายพิธีกรรมได้

In considering Article 3, it is worthwhile to note that the provisions of this article refer to the “Missal antecedent to the reform of 1970.” Strictly understood, the Missal antecedent to the reform of 1970 is the editio typica of 1965 with the alterations of Tres abhinc annos of 4 May 1967. This is not the 1962 Missal. To this author’s knowledge, the 1965 missal is used hardly, if ever.
ในการพิจารณาเรื่องที่ 3 มันมีคุณค่ามากที่จะตั้งข้อสังเกตุว่า ข้อกำหนดของเรื่องนี้อ้างอิง”มิสซาที่มีมาก่อนการฟื้นฟูหนังสือมิสซาปี 1970”  เพื่อให้เข้าใจตรงๆ  หนังสือคู่มือมิสซาที่มีมาก่อนฉบับฟื้นฟูปี 1970 คือฉบับ พิมพ์ปี 1965 – editio typica 1965 โดยมีฉบับอื่นที่พิมพ์ Tres abhinc annos ลงวันที่ 4 พฤษภาคม 1967  ฉบับนี้ไม่ใช่หนังสือมิสซา 1962  เท่าที่ผู้เขียนรู้  หนังสือคู่มือมิสซา 1965  ใช้ยาก  ถ้ามีอยู่จริง.
บันทึกการเข้า
Petervich
Petervich - Peter Vich
Administrator
Hero Member
*****
กระทู้: 2196



ดูรายละเอียด เว็บไซต์ อีเมล์
« ตอบ #2 เมื่อ: กรกฎาคม 28, 2021, 11:43:14 AM »

 ยิ้ม เจ๋ง ฮืม
          Article 3, number 2 notes that the bishop of the diocese is to designate one or more locations where the faithful adherents of these groups [which celebrate according to the Missal antecedent to the reform of 1970] may gather for the Eucharistic celebration, not taking place in the parochial churches and not erecting new personal parishes. This remains unclear legally, as it could merely be implied as a restriction placed upon the 1965 editio typica. While the text indicates that these groups may gather “not in the parochial churches and without the erection of new personal parishes”, there remain any number of other locations where such celebrations may take place.
เรื่องที่ 3 หมายเลข 2 ตั้งข้อสังเกตุว่า บิสชอปแห่งสังฆมณฑลถูกมอบหมายให้ดูแลสถานที่แห่งหนึ่งหรือหลายแห่ง ที่คริสตชนรวมกลุ่มก้อนกัน [ซึ่งร่วมพิธีตามหนังสือคู่มือมิสซาที่ใช้มาก่อนการฟื้นฟู ปี 1970]  อาจรวมตัวกันเพื่อร่วมพิธีมิสซา ไม่ใช่ไปยึดสถานที่ในวัดโบสถ์ที่มีเจ้าอาวาส และยังมิได้ยกขึ้นเป็นวัดส่วนตัวหลังใหม่  เรื่องนี้ยังคงถูกกฎหมายหรือไม่ไม่ชัดเจน  โดยที่อาจเป็นเพียงข้อกำหนดที่มีตอนใช้หนังสือปีพิมพ์ 1965 –editio typica.  ขณะที่ข้อความชี้ว่ากลุ่มคนเหล่านี้อาจรวมตัวกัน “ไม่ใช่ในวัดที่มีเจ้าอาวาสและไม่ได้รับการเสกเป็นวัดส่วนตนหลังใหม่”  ก็ยังคงเหลือสถานที่อื่นๆจำนวนหนึ่ง ที่การถวายมิสซาอาจทำได้.

Article 3, number 3 indicates that the bishop can establish the days on which Eucharistic celebrations are permitted according to the 1962 Missal. There is no indication given that the right of a priest to do so is infringed. The bishop also can make such a designation. And as is the case in virtually all communities where the Extraordinary Form is celebrated, the readings are typically proclaimed in the vernacular according to the provisions established in Universae Ecclesiae 26: “As foreseen by article 6 of the Motu Proprio Summorum Pontificum, the readings of the Holy Mass of the Missal of 1962 can be proclaimed either solely in the Latin language, or in Latin followed by the vernacular or, in Low Masses, solely in the vernacular.”
เรื่องที่ 3 หมายเลข 3 ชี้ว่า บิสชอปสามารถสถาปนาวันที่การทำพิธีมิสซา ได้รับอนุญาต ตามหนังสือมิสซา 1962  ไม่มีการระบุว่าสิทธิของบาดหลวงที่จะทำพิธีนั้นคืออย่างไร  บิสชอปด้วยสามารถทำการแต่งตั้งเองได้  และดังที่เคยมีกรณีเกิดขึ้นในชุมชนต่างๆที่มิสซาแบบยกเว้นพิเศษถวาย บทอ่านได้มีการอ่านตามที่พิมพ์ไว้ในภาษาถิ่น ตามเงื่อนไขที่ระบุใน Universae Ecclesiae 26: “As foreseen by article 6 of the Motu Proprio Summorum Pontificum, the readings of the Holy Mass of the Missal of 1962 can be proclaimed either solely in the Latin language, or in Latin followed by the vernacular or, in Low Masses, solely in the vernacular.” ดังที่เห็นกันในเรื่องที่ 6 ของสารตรา Summorum Pontificum  บทอ่านประจำมิสซาของหนังสือคู่มือ 1962 สามารถอ่านเป็นภาษาลาตินอย่างเดียว หรืออ่านเป็นลาตินตามด้วยการอ่านเป็นภาษาถิ่น หรือ ในมิสซาน้อย อ่านเป็นภาษาถิ่นก็พอ

 Number 4 indicates that a priest should be appointed who is “suited for this responsibility”, and gives examples of the positive characteristics which should be inherent in such a priest.
หมายเลข 4 ชี้ว่า บาดหลวงองค์หนึ่งควรได้รับแต่งตั้ง ว่า เป็น “ผู้หมาะสมเพื่อความรับผิดชอบนี้ “ และให้ตัวอย่างของคุณลักษณะด้านบวก ซึ่งควรเป็นตัวแทนในสงฆ์เช่นนั้น

Article 3, number 5 and 6 describe how the bishop is to positively guide the growth of such communities and parishes, namely to ensure that they are “effective for their spiritual growth” and to “determine whether or not to retain them.” Of course, the accent here is on the positive: bishops should encourage the effectiveness of the growth of such communities and parishes. The following subsection notes that there is also no strict forbidding of bishops to authorize the establishment of new groups, but rather merely to “take care” not to authorize their establishment.
เรื่องที่ 3 หมายเลข 5 และ 6 บรรยายว่าบิสชอปนั้นทำอย่างไรจึงเป็นผู้นำทางบวกให้เกิดความเจริญของชุมชนต่างๆและวัดที่มีเจ้าอาวาส คือให้มั่นใจว่า พวกเขาเป็น” ผู้มีประสิทธิภาพสำหรับความเติบโตทางจิตวิญญาณของคนในชุมชน” และเป็น”ผู้ตัดสินใจว่าจะเก็บพวกเขาไว้”  แน่นอน น้ำเสียงที่นี่เป็นบวก: บรรดาบิสชอปควรกระตุ้นความมีประสืทธิภาพของการเติบโตของชุมชนและวัดที่มีเจ้าอาวาส  หมวดย่อยต่อไปนี้ให้ข้อสังเกตุว่า ยังไม่มีการห้ามจริงจังให้บรรดาบิสชอปมีอำนาจสถาปนาคนกลุ่มใหม่  แต่ค่อนข้างจะให้”ดูแลเอาใจใส่” ไม่ใช่มีอำนาจเหนือสถาบันของพวกเขา

Article 4 establishes a distinction between those ordained subsequent to 16 July 2021 who “should” submit a request to the diocesan bishop, who will consult the Apostolic See, and those ordained previously. There is no indication that these newly ordained priests must do so, and no indication of penalties to which they would be subject if they were not to do so. This is a hortatory, not a compulsory, statement. Similarly, those ordained prior to 16 July 2021 are also encouraged in article 5 to request from the diocesan bishop the faculty to continue to celebrate according to the traditional Missal. Again, these two (2) articles should be read in a way which, in accordance with the express aims of the present motu proprio, would foster the positive growth and understanding in communion between priests and their bishops.
เรื่องที่ 4 แสดงให้เห็นความแตกต่างระหว่างคนพวกนั้นที่บวชถ้ดจากวันที่ 16 กรกฎาคม 2021 ซึ่ง”ควร”ส่งคำขอไปยังบิสชอปสังฆมณฑล ซี่งจะปรึกษากับสันตะสำนัก และบรรดาคนที่บวชก่อน  ไม่มีข้อชี้ว่าสงฆ์ที่บวชใหม่เหล่านี้ต้องทำเช่นนั้น และ ไม่มีการบ่งชี้ถึงโทษทัณฑ์ที่พวกเขาต้องได้รับถ้าไม่ทำตาม นี่คือการหนุนนำ ไม่ใช่การบังคับ คำยืนยัน    ในลักษณะเดียวกัน บาดหลวงที่บวชก่อนวันที่ 16 กรกฎาคม 2021 ถูกกระตุ้นในเรื่องที่ 5 ให้ขอจากบิสชอปสังฆมณฑลซึ่งคณะปฏิบัติการเพื่อต่อเนื่องการถวายมิสซาตามหนังสือคู่มือประเพณีเดิม  และ บทความสองเรื่องนี้ควรได้อ่านในระบบวิธีซึ่ง ในทำนองเดียวกันกับการแสดงเป้าหมายของสารตราปัจจุบัน ซึ่งควรส่งเสริมความเติบโตและความเข้าใจด้านบวกในกลุ่มระหว่างบรรดาบาดหลวงและบิสชอปของพวกเขา

Article 6 asserts that the institutes of consecrated life and societies of apostolic life previously under the purview of the Pontifical Commission Ecclesia Dei now are under the jurisdiction of the Congregation for Institutes of Consecrated Life and Societies of Apostolic Life, and article 6 asserts the competence of the Congregation for Divine Worship and the Discipline of the Sacraments, as well as the aforementioned Congregation, over the observance of these provisions.
เรื่องที่ 6 บอกไว้ว่า บรรดาสถาบันของชีวิตนักบวชและคณะผู้ถือชีวิตศิษย์พระคริสต์ก่อนนั้น ภายใต้การตรวจสอบของคณะกรรมาธิการสันตะสำนัก Ecclesia Dei ตอนนี้อยู่ภายใต้กฎข้อบังคับของสมณกระทรวงเพื่อสถาบันชีวิตถวายและคณะชีวิตนักบวช และ เรื่องที่ 6 ระบุความมีอำนาจของสมณกระทรวงจัดการนมัสการพระเจ้าและกฎเกณฑ์ศีลศักดิ์สิทธิ์ต่างๆ  เช่นเดียวกับสมณกระทรวงที่ระบุมาก่อนนี้ ว่าด้วยการถือตามเงื่อนไขต่างๆเหล่านี้

While the final article of this motu proprio appears rather sweeping in its abrogation of “previous norms, instructions, permissions and customs that do not conform to the provisions of the present Motu Proprio”, it should be reiterated that the provisions of this present motu proprio are restrictions which demand strict interpretation.
ขณะที่เรื่องสุดท้ายของสารตราฉบับนี้ ปรากฎค่อนข้างจะกวาดเอาข้อห้ามของ “previous norms, instructions, permissions and customs that do not conform to the provisions of the present Motu Proprio” ออกไป  มันควรจะทบทวนว่าเงื่อนไขของสารตราเฉพาะฉบับนี้ เป็นข้อห้ามที่ต้องการการตีความแบบเฉพาะเจาะจง.

*Pseudonym for a Priest and Canon Lawyer in the Latin Church                                         *นามแฝงสำหรับบาดหลวงคนหนึ่งและนักกฎหมายศาสนจักรในศาสนจักรลาติน

Miles Mariae ทหารของแม่พระมารี
Zachary Payne 1 day ago (edited) : It's to single out traditional bishops, and they have to get permission from Rome.. devisive and too regid..he's doing it to push out the most faithful Catholics..he is doing it on purpose สารตราฉบับนี้ต้องการคัดบิสชอปผู้ถือประเพณีออกไป และพวกเขาต้องได้รับการอนุญาตจากกรุงโรม ..เป็นการแบ่งแยกและแข็งกร้าวเกินไป...โป๊บองค์นี้กำลังทำที่จะผลักดันชาวคาทอลิกที่สัตย์ซื่อที่สุดออกไป..เขากำลังทำตามความมุ่งหมายของเขา.

Ancient One  1 day ago : Seems to me that the words of our Lady of La Salette shape into reality ROME WILL LOSE THE FAITH. สำหรับฉันดูเหมือนว่า ถ้อยคำของแม่พระแห่งลาซาแล็ทปรากฎเป็นความจริง คือ โรมจะสูญเสียความเชื่อ

Miss S.O.J. 20 hours ago : "Attached" to the Latin Mass? Like it's a freaking SECURITY blanket? Wrong take. Latin Mass is THE Mass. “ยึดติด” อยู่กับมิสซาลาตินหรือ?  รู้สึกว่าผ้าคลุมแห่งความปลอดภัยกำลังมีรอยแตกแล้ว? มิสซาลาตินคือ THE MASS – มิสซา

Al Ka 1 day ago (edited) : Well intentioned Catholic Priests of the Dioceses or Fraternities such as the FSSP, should leave the concilliar structure, get themselves conditionally ordained and act within the framework of tradition. The worlds handful of non Diocesan Bishops across the globe need to get organised, and serve as beacons for the well intentioned Diocesan Religious and Laity alike. The concilliar structure is NOT Catholic, even if you find
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: กรกฎาคม 28, 2021, 11:52:35 AM โดย Petervich » บันทึกการเข้า
หน้า: [1]
  พิมพ์  
 
กระโดดไป: